В колонках играет - Гiтара i скрыпка.
Настроение сейчас - Патрыятычнае:)

За вокнамi варушыцца цемра. Яна цiха царапае шкло, нiбы просiцца у пакой. А я не хачу бачыць ее побач, не пускаю.
I неяк сумна. Нешта не так. Жах? Але, прабачце... чаго мне баяцца? Усё ж добра. Любiмыя людзi побач, жывыя, здаровыя. Усё ёсць: вучоба, праца, свабодны час, цiкавыя справы. Аптымiзмам напоуненна маё жыццё, думкi i мары, але... Штосьцi усё роуна не так. Чакаю змен. Хуткiх... I зусiм не асабовых. Канешне, не ва усяленскiм маштабе, i нават не у сусветным, але у мяжы роднай краiны. Цi у межах краiн былога СССР.
Ай... Усё гэта безгрунтоуныя думкi.

Вось пiшу на беларускай мове. Не вадаю, чаму раптам захацелась... Мабыць, мне проста падабаецца ее гучанне? Цi нешта яшчэ...
Я люблю сваю краiну. Я адчуваю сябе беларускай, калi, канешне, можна так сказаць. Хутчэй усяго, я адчуваю сябе як беларускай, так i рускай, так i украiнкай... дзесьцi нават палячкай. Да i лiтоукай. Усё ж раней, мая зямля была i Кiеускай Расiяй, i Рэччу Паспалiтай, i Вялiкiм княствам Лiтоускiм, Рускiм i Жамойцкiм.
Вiльнюс, напрыклад, былы беларускi горад Вiльно, у якiм, калi яго аддалi Лiтве, жылi не болей, чым два працэнта лiтоуцау. Беласток таксама... Пры Сталiне i Брэст хацелi аддаць Украiне, але не аддалi. А то была бы я зараз карэннай украiнкай.

Гiсторыя... Жаль толькi аб многiх фактах замоучваюць.