[показать]
[показать]
Выступленьне было заплянавана на тры гадзіны дня, але ўжо у дзьве гадзіны нашае войска рушыла ў бок прашпэкта Скарыны.
Ён ішоў наперадзе, трымаючы ў рукох меч зь бел-чырвона-белаю стужкай. Над сабой Ён бачыў сонейка, яно ўсьміхалася яму. На душы было спакойна. Ён ведаў, што ўсё атрымаецца...
Нарэшце, мы дайшлі да прашпэкта. Але раптам мы заўважылі ўзброеных людзей з чырвона-зялёнымі нашыўкамі. Іх было вельмі шмат. Гэта быў наш вораг.
Мы спыніліся ў трохстах мэтрах ад іх.
Ён азірнуўся і паглядзеў на нас. Ён быў такім жа спакойным. Ён верыў у нас.
Мы пайшлі далей, але не прайшло і хвіліны, як Ён крыкнуў:
- Лучнікі!
З нашых радоў наперад выбеглі лучнікі. Яны падрыхтаваліся да атакі. Па Яго камандзе яны стрэлілі. Мы пачалі першымі, мы не маглі больш трываць...
Ён ізноў паглядзеў назад. Ён убачыў наша паўмільённае войска... Хто трымаў нагатове мячы, хто дубіны ці палкі. Ён спадзяваўся на нас. Ён выкрыкнуў:
- Жыве Беларусь!
І пабёг наперад.
Гучны адказ пачуўся з нашых радоў:
- Жыве!
І мы рушылі за ім.
Вораг адкрыў агонь на паражэньне. Шмат хто з нас адразу ж памёр, недачакаўшыся перамогі...
Пачалася сеча. Палілася кроў на асфальт.
- Жыве Бегарусь!
- Рубон!
- Беларусь для беларусаў!
Гэта крычалі мы. Мы біліся за свабоду.
Дзесьці ў цэнтры баявых дзеяньняў было бачна, як па-майстэрску працаваў меч зь бел-чырвона-белай стужкай...
- Перамога! Перамога!..
Нас засталося мала... Але мы перамаглі!.. Мы адчувалі водар перамогі ў паветры. Мы здабылі свабоду. У нас атрымалася! Перамога!..
Ён ляжаў на зямлі, на вольнай беларускай зямлі. Ён паглядзеў уверх: сонейка працягвала Яму ўсьміхацца. Ён убачыў белую хмарку, але раптам тая пачала станавіцца чырвонай.. Ён адчуваў сябе свабодным...
16.09.03
Не все ещё забыли крылатые слова Ленина о том, что каждая кухарка может руководить страной. К сожалению, в своё время не удалось доказать это утверждение, так как большевики не допускали женщин к власти. Да и не до кухарок было - к власти приходили представители других древних профессий.
В последнее время в центре Европы довольно актуальным стал вопрос: "А как бы руководила страной кухарка?". Сразу нужно отметить, что не хуже большинства исторических личностей. Она бы навела порядок в стране, как у себя на кухне, а потом стала бы бороться с нарушителями этого порядка, искусственного, разумеется, подчиняющегося не экономическим законам, а воле стоящего у власти. А так как каждый человек подсознательно тяготеет к тем отраслям, в которых более-менее разбирается, то кухарка принялась бы строчить указы, настоятельно рекомендующие всем работать по единым нормам (скажем, обязательно класть в борщ лавровый лист) и запрещающие всё что можно (к примеру, варить грибы меньше двух часов). Ведь чем больше запретов, тем больше нарушителей, а чем больше нарушителей, тем больше людей стараются "не высовываться" и вести себя тихо. А такими людьми, постоянно чувствующими, что у них "рыльце в пушку", удобней управлять.
[показать]