***
Суседскі хлопчык Ягор другі год фарбуе валасы ў ярка аранжавы колер і мяне гэта радуе. Не ведаю чаму, але прыемна сустракаць Ягора. Ён заўсёды ветліва ўсміхаецца, і ў добрым настроі, а я згадваю і ўкраінскую “аранжаваю”, і польскую “памаранчыкавую альтэрнатыву”.
Вясёлы аранжавы колер!

[333x500]

Ягор на ровары. 06.04.2008.

[500x333]

Бацька з сынам, Андрэй і Ягор, мае вясёлыя суседзі, 06.04.2008

[333x500]

Мінскія козы...

Аляксандр на слане, Тайланд, сакавік 2008.

[500x375]

Спытаў, што ўразіла ў Тайландзе?
На вуліцы прычапіўся хлопчык, гадоў шэсць-сем, а меншы за майго чатырохгадовага Макара. Дзіця схапіла мяне за руку і нешта ляпеча пра грошы.
--Дай 20 батаў, -- шчабеча і мяўкае мне па кашачы.
20 батаў, менш даляра, я хацеў ужо даць, каб адчапіўся, а гід кажа:
-- Не давай, гэта з Бірмы, ён на заробках тут і за 20 батаў прапануе зрабіць табе мінет.

далей: http://andrej-voronin.livejournal.com/62707.html

***
На падаконні
скачуць вераб’і, кот --
эталон спакою.


[400x490]

хоку...

Раніцай ішоў праз парк. Старэнькая бабуля вяла ў школу, мусіць, праўнука першаклашку.
--Бабуля, а можна ў снезе пакачацца? –прасіўся хлопчык.
--Не выдумляў! -- адказвала бабуля па-беларуску. Яны гаварылі між сабою на добрай беларускай мове. І я думаў -- жыве мова, не выдумляю. І мы не выдумляем --
Жыве Беларусь!

У Вільні я звычайна спыняюся за горадам у кантры клубе Мерыдыен. Клуб стаіць паміж двух азёраў, і мае лепшы ў Літве фітнэс цэнтр з басейнам і лазнямі, халатамі і махровымі ручнікамі. Колькі разоў у Мерыдыене назіраў за дзіўным мужчынам, ён жыве там стала, як частка інтэр’еру, гадоў пад шэсцьдзесят, відны і прадстаўнічы, жоўтыя туфлі ручной працы, заўсёды ў гарнітуры і ў чырвоным гальштуку – мятліку, пад старасвецкага арыстакрата.
Чалавек у мятліку ўражваў сваёй артыстычнасцю і кідкасцю, асабліва на кантрасце з заўсёднымі беларусамі, што ў кантры клубе на сняданак забягаюць з басейна, ці з пахмелля, бывае, басанож у гумовых тапках і шортах. А поруч чалавек у мятліку, падобны да дырыжора сімфанічнага аркестра ці фестывальнага кінакрытыка, толькі што з Канскіх ільвоў.
Чалавек у мятліку звычайна жыве на апошнім паверсе ў пэнтхаўсе з тэрасаю і азёрнымі краявідамі. А каб падняцца на апошні гатэльны паверх трэба мець спецыяльны ключык ад ліфта. Кнопка пэнтхаўса замкнёна маленькім замком. Чалавек у мятліку любіць пачакаць каля ліфта, і калі гатэльны люстраны ліфт запаўняецца гледачамі, усе націскаюць кнопкі сваіх паверхаў, ён з тэатральнаю паўзаю дастае ключык і ўключае сваю апошняю кнопку, відавочна працуе на публіку і атрымлівае ад гэтага пэўную асалоду.
Я заінтрыгавана губляўся ў здагадках пра ягоную прафесію. Музыкант, рэжысёр, мастак, чалавек творчай прафесіі? Аднойчы на сняданку ў чалавека ў мятліку зазваніў тэлефон. Не добрай рускай мове, пастаўленым тэатральным барытонам ён выдаў наступнае:
--Ты, бляць, калі не будзь навучышся зямлю лічыць? Ну так, бляць, стань каля экскаватара і палічы колькі каўшоў уваходзіць у самазвал, коўш -- гэта прыблізна куб. А потым палічы самазвалы і памнож на колькасць ходак на дзень і будзеш ведаць колькі кубоў. – і далей яшчэ матам пра экскаватары, самазвалы, і пра архітэктуру ўвогуле.
Мне ўявіліся будоўлі Віленскіх шкляных хмарачосаў, што за апошнія гады моцна змянілі гарадскі ландшафт і воблік старога гораду і, здавалася, змянілі лад жыцця сучаснай Літвы. Але за гэтымі люстранымі гмахамі, праглядаецца яшчэ крышку рускага мату, як вісіць у паветры. Праўда літоўскія архітэктары навучыліся насіць мятлікі, але яшчэ не развучыліся лаецца рускім матам. Будоўля – ёсць будоўля, і без -- бляць, тваю маць, не пабудуеш ані Літвы, ані Беларусі.


[400x600]

***
На Вялікдзень завіталі сябры, Каця і Юра.
Селі за стол. Сябры кажуць:
--А мы пачалі пасціцца. І ў цяпер нас пост, мы ж праваслаўныя. Таму мы есці мяса ня будзем.
--У мяне рыба і салата з крэветкамі.
--У праваслаўных вельмі жорсткі пост, і рыбу не варта есці, --сказаў Юра, паглядзеў на стол, наліў сабе чарку гарэлкі і ўзяў чырвонае яечкам. На гэтым і разгавеліся.


...
***
З Іспаніі прывёз смачны і просты рэцэпт халоднай закускі (Jamon con Melon), дыня з хамонам, або з тонкімі лустачкамі вэнджанага кумпяку.



[600x392]


[600x400]


[600x452]


[600x425]

Кот спачатку рабіў выгляд, што мала цікавіцца сталом, але пад вечар выпрасіў у Юры пару крэветак.

У Сыктыўкары ў 1991 годзе пазнаёміўся з маладою камячкаю Светаю. Комі -- паўночны фіна - вугорскі народ. Света пад чарку расказала, што ў комі яшчэ жыве рэліктавы матрыярхат, традыцыйны для народаў поўначы.
Наш камяцкі матрыярхат – уяві сабе, мая бабуля жыве адна на вёсцы, жыве з катом і апроч ката ў хаце даўно ніводнай жывой душы. Кот – уся яе сям’я. Неяк бабуля сабралася праведаць сына і ўнучку ў горадзе, пачала апранацца і заўважыла, што цалкам выцерся і аблез футравы каўнер яе выходнага палітона. Бабулі забіла ката, а з ягонай шкуркі выправіла сабе новы каўнер. Вось гэта і ёсць рэліктавы матрыярхат. Жанчына ў доме гаспадар, і яна будзе цябе любіць, але калі ёй спатрэбіцца, то пойдзеш на каўнер, як любімы кот.

[333x500]

Як яго пусціць на каўнер? Не уяўляю.

далей тут...

хоку

***
Возера, холад.
Гофру цынкавай вады
рассекла качка.


[800x604]


яшчэ хоку тут -- http://andrej-voronin.livejournal.com/tag/хоку

***

Пятніца, вечар,
шклянка, попельніца і
зімовы настрой.


[400x600]

Шклянка і попельніца на шкле.




[456x600]


[600x409]

Мой жывы часопіс тут http://andrej-voronin.livejournal.com/

http://andrej-voronin.livejournal.com/