Учора ў Мінску дзяржаўнага сакратара Святога пасаду Тарчызіё Бэртонэ суправаджалі так урачыста, з матацыклетным картэжам, як быццам пачынаецца новае жыццё паміж Беларуссю і Ватыканам. Спадзяюся да нас прыедзе Папа Бэнэдыкт XVI.

[600x317]

***
Выйшаў па цыгарэты і ў двары на Свярдлова, ў цэнтры Мінска, пад засохлым клёнам знайшоў грыб, падобны да жоўтага мухамора, кілаграма на два, памерам з невялікі парасон. Цяпер ведаю ў Мінску грыбное месца.
Як пойдуць баравікі – буду збіраць.

[400x445]

[515x432]

Я ў дзяцінстве, як і цяпер, ня любіў тэхніку. Машынкі, самалёцікі, караблікі мяне мала цікавілі. Адзіныя цацкі, якія мяне захоплівалі былі алавяныя салдацікі. Поўны стары партфель салдацікаў. Крэпасці ды іншыя тэхнічныя ўмацаванні добра замяняў драўляны даўганогі мальберт старэйшага брата.

***
У нядзелю павезлі ката на лецішча да цёшчы. Па дарозе даведаліся, што кот не выносіць язды. Бедалага пачаў скавытаць, енчыць, выў вантробным голасам, крычаў дзікім крыкам, кіпцюрамі раздзіраў кашэчы кошык і біўся галавою. Спакутаваліся ўсе. Так крычаў -- парваў душу. Дзякуй Богу, ехаць недалёка. На лецішчы кот сшалела забіўся пад канапу і праседзеў там увесь вечар. Да дому вярталіся так сама пад бесперапынны вый, крык, енк, плач. Ды аб кошык падрапаў сабе пысу, цяпер прыпухлая і чырвоная. Дарэмна змучылі жывёлу. Дома кот скруціўся абаранкам і ціхенька спіць цэлы дзень.

Гады чатыры не рабіў вокладкі.
Апошнія вокладку мусіць зрабіў на часопіс ARCHE, 2-2004 , але папрасіў сябра з Літвы зрабіць сціплую вокладку да рускага выдання зборніка хайку і давялося ўспамінаць фоташоп...

[300x468]

На вокладцы малюнак Адама Глобуса

***
Сонечнаю раніцаю бег праз лясок – так пахлі летнія травы. Захацелася прыдумаць беларускі адэкалон, каб сабраць у крыштальны флакончык водар беларускіх прылескаў, парфумаванаю зуброўку, духмяны чабор, крышку язміну, шыпшыны, гаркавы палын, пах бацькавых яблыкаў і прахалодную свежасць крынічнай рэчкі... Вось такі хочацца скласці адэкалон беларускай зямлі.

***
Натхнёны простымі і дасканалымі здымкамі кветак Роберта Маплеторпа, захацеў зрабіць вучнёўскую варыяцыю на зададзеную тэму, нешта блізкае. Як сутыкнуўся з тым, што ў Мінску няма прыгожых дасканалых кветак, нават блізкіх па форме. Я не кажу пра архідэі, нават цюльпана і добрай ружы не знайсці.
Быццам польскія і галандскія, і выбар багаты, і дарагія, але прыглядзецца ўважліва -- прывялыя, пакамечаныя, хваравітыя... Бачу ў мінскіх крамах кветкі другога гатунку.
Па сапраўднаму радуюць вока толькі свае кветкі. Уласна вырашчаныя і толькі зрэзаныя з грады.


[500x537]

Півоні з цёшчынага лецішча.

***
Чэрвеньскі дожджык
Набрынялі вадою
кветкі півоняў.

[500x500]

***
Гарачыя моцныя пачуцці змяняюць твар жанчыны, упрыгожваюць, амалоджваюць, асвятляюць. Твар жанчыны ахоплены моцнымі пачуццямі чысты, як ў дзяўчынкі падлетка. Але часцей жаночая цяга скіравана на новыя туфлі...

***
Прычытаў у Акутагавы, што Свабода падобная да горнага паветра. Слабым яна невыносна.
Падумаў, ня толькі свабода невыносна слабым і крывадушным, але і разуменне прыгажосці і мастацтва. Завядзі слабага ў мастацкі музей – захварэе.
Свабода -- асэнсаванне прыгожага.

***
Дзяўчына працуе ў архіве. Яна бясконца па замовах збірае архіўныя звесткі і выбудоўвае чужыя генеалагічныя дрэвы.
--Я аднойчы павешуся на гэтых дрэвах, -- у жарт расказала дзяўчына.
--Вельмі паэтычна прагучала, ты, мусіць пішаш вершы?
-- Так , пішу, вершы.
--Пачытай, што не будзь сваё...
Дзяўчына пачала ламацца. Я настойваў. Яна зрабіла выгляд, як нешта ўспамінае, але паўза зацягнулася, і мы загаварылі пра іншае. Яна так і не ўспомніла ніводнай паэтычнай страфы.
А я запомніў яе радок: “Я павешуся на чужых генеалагічных дрэвах”.
Між іншым,у нашай сям’і лепшае генеалагічнае дрэва ў майго ката корніша-рэкса, ён сапраўдны ангельскі арыстакрат.

[333x500]

***
Сустрэў аднакласніка, не бачыліся гадоў пятнаццаць, яшчэ адносна малады, а з белымі ўстаўнымі зубамі. Непрыемна белымі, як парцалянавы гігіенічны посуд. Усміхаецца шырока.
“Ну і зубы ты зрабіў!” Не стрымаўся, каб не выказацца ў твар. “Ты на сябе глянь, ледзь пазнаў. “. Пачуў я ў адказ і пра сябе падумаў: “Мая прыгажосць цяпер у майго сына.“ А ў слых спытаў пра сям’ю, дзяцей. Аднакласнік насупіўся, нават зрабіўся маркотным і распавёў, што дзяцей покуль не мае і сям’ёю не абзавёўся...
Напэўна, яму застаецца адно вечарамі сам насам ў люстэрку разглядаць сваю штучную гігіенічную ўсмешку.

***
з Шэкспіра
Патомства ад істот цудоўнае...

[400x395]

Знайсці выразную мадэль для здымкаў аказваецца вялікаю праблемаю. Зрэдку прымушаю пазіраваць перад фотаапаратам сына, але бачу, як яго гэта ўжо напружвае...

Жонка паехала на тыдзень па справах у Вільню і я цяпер жыву адзін, калі не лічыць сур’ёзным субяседнікам белага ката Гогу. Супакойваю сябе думкамі, што разумны чалавек нават у самоце ня застанецца маркотным і нудным. Назіраю за катом – вось гэты дакладна засумаваў на адзіноце.

***
Пішу, чарнавікі, як негатывы ці не праяўленыя фотаадбіткі, здаецца заўтра апушчу старонкі ў праяўку ці фіксаж, завіражырую, і на фотапаперы праявяцца іншыя пазітыўныя тэксты. Але адно кепска, белы кот ператворыцца ў чорнага.

***
Блакітны дворык на Кірава ў Мінску ў сонечны ясны дзень вельмі нагадвае барселонскія дворыкі, асабліва, калі ў яго заходзіць Адам Глобус у марской цяльняшцы. Здаецца за рогам будынка пачнецца не цяністая турэмная Валадарка, а спякотны бульвар Рамбла, з дамамі бутэлькамі Гаўдзі.

[600x400]

Адам Глобус, 16.06.2007.

***
Лапку язміну
зачапіў, і сціх пташкі
пераліўны свіст.

[500x607]

Люблю тонкі і востры арамат язміну. Букет белых кветак так прыемна напаўняе пакой жывымі летнімі пахамі, як свежым пасля дажджу лясным паветрам. Нават зялёная гарбата з кветкамі язміну набывае смак летняй праяснёнасці. +1

***
Знакаміты фотаздымак Пабла Пікасо з булачкамі прыгожай прастатою і яснасцю ідэі натхняе паўтарыць яго, але не з французскімі рагалікамі, а з беларускаю моркваю...

[393x475]

[400x400]

Зразумела, што сёння мне не хапіла сонечнага святла, быў змрочны дзень, як не хапіла і таленту, але ня сорамна вучыцца ў вясёлых, разумных і выкшталцоных.

***
Алесь з кватэры ў горадзе перабраўся на вёску.
Яму добра, а дзеці пачалі сумаваць па гарадскіх выгодах ды прыгодах.
Нядаўна Алесь набыў два дрэўца, дачцэ бярозку, а сыну дубок і пасадзіў разам з дзецьмі каля дому.
Цяпер радуецца, што сын, шасцігадовы Макар, раніцаю, сам не паснедаўшы, бяжыць паліваць свой дубок.
--Яшчэ не прачнуўся, а гаворыць – трэба дрэўца ісці карміць. Вось так пусціць карані, дрэвамі ўрасце ў сваю зямлю чалавек – не выкарчаваць без крыві.
Днямі праходзіў дасведчаны садавод і добразычліва сказаў Алесю:
--Што ж ты так блізка да дому дрэўцы пасадзіў, ёсць прыкмета, як вырасце дубок вышэй за дом, то гаспадар памрэ...
--Ідзі ты...Я дом надбудую і буду жыць вечна, -- адказаў Алесь.
Пра смерць не варта гаварыць у твар, як глядзець на сонца -- апячэшся.

***
Увечары выйшаў з працы прайсціся з фотаапаратам. У кавярні на Маркса сустрэў аднакласніка, старога пешчанага па-жаночы лавеласа, з дзяўчынкаю Насцяю падобнай да хлопчыка.
Аднакласнік і Насця пілі чырвонае віно, разважалі пра мастацтва і літаратуру. Раптам схаладала, Насця пачала заварочвацца ў ваўняны плед.Я замовіў каву і сфатаграфаваў дзяўчынку. Аднакласнік убачыў фотаапарат і ўзбудзіўся:
– Якая класная рэч знаёміцца з дзяўчатамі! Фотаапарат на другім месцы, пасля аўтамабіля; – выдаў лавелас.
– Вось ты можаш зайсці ў суседні гастраном і сфоткаць Інэсу?
Я аднекваўся, але аднакласнік настойваў, прасіў, тлумачыў, як яму гэта трэба, аказваецца ён даўно ёю захапляецца і ня ведае, як падступіцца.
– Ты сфатаграфуеш, зробіш мне здымак, а я пазнаёмлюся з Інэсаю, у нас завяжуцца сяброўскія рамантычныя адносіны. Яна такая смешная, уся вяснушкаватая яснавокая, рабая рабая, але мне яна вельмі падабаецца, і ня ведаю, як да яе падкаціць! – угаворваў мяне лавелас. Мне стала цікава, з якой дзяўчынкаю ня можа пазнаёміцца стары гуляка. Я пагадзіўся схадзіць у гастраном, знайсці Інэсу і сфатаграфаваць.
Інэса сапраўды аказалася рабою і смешнаю дзяўчынкаю, фатаграфавацца саромелася, але ж на хвілінку выйшла з-за касы на вуліцу. Сакрэт Інэсы банальна просты, яна дакладная копія першай жонкі майго аднакласніка, толькі маладзейшая і рабая.
Аднакласнік прымаў у здымках непасрэдны ўдзел, кіраваў намі, як тэатральны рэжысёр і быў незвычайна шчаслівы. Добрага здымка Інэсы ў мяне не атрымалася, але я паабяцаў днямі надрукаваць, як выйшла. Хутка сцямнела, схаладала і я развітаўся.

[400x600]

Насця, 11.06.2008.

+2

***
На ноч чытаў народную творчасць. Раніцаю устаў, сонны зварыў сабе яечка і сабраўся паснедаць, як з варанага яшчэ гарачага яечка вылупіўся чорны куранятка і пабег па сталу. Кот спужаўся, выпусціў кіпцюры і ўпіўся мне ў калені. На гэтым месцы я нарэшце прачнуўся. Кот лізнуў мяне шурпатым языком за нагу і завуркатаў. Як сказаў: гападар, трэба ўставаць раней.

***
Сябра Шуру збіла таксоўка.
Ён быў крышку выпіўшы, пераходзіў дарогу на пераходзе, загаварыўся на тэлефоне і шагнуў пад машыну.
Удар! Шура паляцеў на асфальт, зламаў нагу і рабрыны.
Шура расказваў, як спачатку было невыносна балюча. Потым адчуў, як не можа ўстаць, нават не можа паварушыцца, і прыйшла думка, што больш не трэба спяшацца, усе планы на будучае за імгненне скасаваліся. Усё – прыехаў на месца прызначэння. А трэба ж было ў столькі месцаў паспець.
-- Ляжу на дарозе і бачу, як да мяне падыходзіць таксоўшчык і такім злым вокам глядзіць, ці жывы я. А я яму гавару:
-- Ну, патапчы яшчэ мяне нагамі! Ну патапчы -- табе будзе палёгка!...