Կարոտս՝ քեզնով հագեցավ,
Իմ սիրտը նորից ուրախացավ,
Ժպտալ սկսեցի, երբ որ քեզ տեսա,
Կյանքի համն ու հոտը ես նորից առա։
Սիրտս քարացել էր, մի ժայռի նման,
Հոգիս մոխրացել էր վառված փայտի նման,
Հացս անհամ էր, անեփ խմորի նման,
Ջուրս շատ տաք էր, հրաբխի անձրևի նման։
Բայց ահա նորից սիրտս բաբախեց,
Ահա նորից հոգին իմ ապրել սկսեց,
Ժպիտս նորից՝ անթախիծ դարձավ,
ՍԻՐՈ ԿՐԱԿԸ իմ սիրտը մտավ։
Հեղինակ՝ Արտաշես Հովհաննիսյան
19/04/2017թ․ Գյումրի
Նվիրում եմ իմ շատ թանկագին ու հարազատ ընկեր բարեկամին, իմ շատ սիրելի, տաղանդավոր ՔԱՆՈՆԱՀԱՐՈՒՀԻ՝ Մարիաննա Գևորգյանին։ ❤️❤️❤️
Ի Սրտե, Սիրով՝ Արտաշես Հովհաննիսյան։
[628x700]