***
Мультыплікатар Саша Ленкін маляваў карціны, было натхненне, настрой і быў пакупнік мецэнат.
--Я вучыўся ў тэатральна мастацкім інстытуце на акторскім аддзяленні, -- расказваў мультыплікатар: -- побач вучыліся мастакі, і мне так моцна закарцела пачаць маляваць, я за ноч набэрсаў адну карціну алеем на палатне. Аднойчы да мяне выпадкова зайшоў знаёмы мужык, убачыў карціну і купіў, і я пачаў маляваць далей, а ён купляў і купляў мае карціны. Мы не сябравалі, нават былі слаба знаёмыя, ён проста ўбачыў у ва мне мастака, заплаціў за карціну, і сказаў, што будзе мяне падтрымліваць і дапамагаць. Я маляваў як апантаны, не за грошы, мне здавалася, што ў ва мне жыве вялікі мастак.
Аднаго разу я прынёс яму да дому новую карціну і мне хацелася глянуць на старыя працы, а бізнесовец п’яны, ледзь гаворыць, ў дом не пускае, але потым кліча за стол, налівае шклянку віскі і расказвае, як запіў, як пасварыўся з жонкаю, і яна з помсты, ці з шаленства, дурная баба, знішчыла ўсе мае карціны.
На гэтым мультыплікатар кінуў жывапіс і пачаў выпіваць. Натхненне сышло назаўсёды. Карціны ён больш не малюе, праўда, зрэдку робіць вясёлыя дзіцячыя мульцікі.