Я не вялікі прыхільнік літаратурна - наркатычных доследаў Вільяма Бэроўза (William Burroughs), але пад уплывам апавядання “Кот у сярэдзіне” ( The Cat Inside) адчуў патрэбу занатаваць свае назіранні за белым катом, які што дня прыходзіць да мяне на калені пагрэцца, палашчыцца, выпрасіць пачастунак з маёй талеркі.

***
Любімае месца ката ў доме?
На стопцы чыстай свежаадпрасаванай яшчэ гарачай бялізны. І з гэтым немагчыма змагацца, чыстыя цёплыя рэчы саграваюць яго душу. Следам за бялізнаю кот любіць пранікаць у шафу. Незаўважна прасочваецца і салодка засынае на гардэробнай паліцы. Калі кот надоўга знікае, я іду правяраць шуфляды, скрынкі і шафы, бывала не раз, выпадкова зачыняў ката ў шафе, але ён не выказваў за гэта крыўды.

Некалі ў мяне быў сабака, злы і сквапны да ежы ратвейлер -- выдрэсіраваная сучка Ракша. Сабака меў моцны паляўнічы інстынкт, у доме ён паляваў на пушыстую гаржэтку з футра янота. Сабака дакладна ведаў -- на верхняй паліцы ў шафе хаваецца ненавісныя тушкі янотаў, і калі нехта адчыняў шафу, то ратвейлер злосна скаліў зубы і кідаўся душыць і драць гаржэтку.
У ката цалкам іншае стаўлянне да той самай гаржэткі. Аднойчы ў доме мы згубілі ката, я праверыў усе кашачыя схованкі. Гога бясследна знік. Я па другому разу ўважліва праверыў шафу і знайшоў ката загорнутага ў старую футравую гаржэтку. Кот палюбіў заварочвацца ў гаржэтку, як быццам дагэтуль сабачы дух блукае па дому.