***
Жанчыны пачала зайздросціць мужчынам, марная справа-- спрабаваць задаволіць зайздросніцу.

Маладушная Алена раніцай выносіць на сметнік засохлыя кветкі разам з вазонамі ў драных чорных панчохах і зашмуляным пеньюары, а ў дзень купляе сабе новыя кветкі і новыя вазоны. Алена цудоўна ведае, што ў яе кватэры ўсё жывое або засохне або падгніе, такі яна чалавек. Самыя агіднае маладушша -- жаласць да самога сябе. Алена вельмі сябе шкадуе, высока цэніць і таемна зайздросціць мужчынам. Нават жартам кідае, што хоча змяніць пол. У жарт, бо Алена спец па гендарным праблемам, вялікі тэарэтык сацыяльных захворванняў. Алена лёгка разважае пра месца жанчыны ў грамадстве, усё падсумоўвае і пыхліва падлічвае свае дасягненні і перамогі, але ж усё гэта ...з гнілымі кветкамі ў падтэксце.

***
Няма герояў, месцы герояў займаюць антыгероі, са сваімі антыподзвігамі і антымараллю.
Я даўно не чуў пра гераічную смерць, даўно нікога не везлі ўрачыста хаваць на пушачным лафеце і галосна не заяўлялі: “Ён памёр, як сапраўдны герой!!!” , -- ды гэта заўсёды гучала фальшыва. А можа і добра, што мы цяпер паміраем ціхамірна, як дрэвы, як кветкі, не гераічна, без пафасу і салюту. Думаю, гэта натуральна і па-чалавечы ў старасці высахнуць ды ціха сысці ў нябыт.

***
Днямі літаратуразнаўца , натхнёна разважала пра свае выключныя пачуцці, з такім пафасам, што хопіць на гераічную смерць на крыжы. А ўчора прачытаў у яе кулінарным дзённіку, што “у кожнага ў жыцці наступае момант, калі бацькі не могуць нічога даць... акрамя ежы.”
Якое прымітыўна спажывецкае і ўтылітарнае бачанне сям’і і свету!
Колькі святла мне можа даць мая мама!
Да мамы ў бібліятэку не трапляла ніводнага сонечнага промня, аніколі, ні ў зімку ані летам. Вокны бібліятэкі выходзілі ў калодзежны двор дзе вечны паўзмрок ды лунала шарасць. Але ў мамінай бібліятэцы заўсёды былі кветкі, на шырокіх падаконніках не менш як сто вазонаў з кветкамі, раслі лімоны і амарылісы, папараці і дыфенбахіі і алое і яшчэ шмат усякага зелля, што можна выгадаваць у звычайным вазончыку пад вакном. Кветкі загінулі праз месяц, як мама пайшла з бібліятэкі на пенсію. Ёсць месцы ў якіх не жывуць кветкі -- падгніваюць, скурчваюцца, кіснуць і сохнуць, ясна -- справа не ў месцах пад сонцам, а ў людзях. Я ведаю, ад мамы сыходзіць тое цяпло, з якога нават ў цемры заквітнеюць папараці чароўнымі кветкамі, а ў іншых на сонцы згніе цагляны вазон.