***
У школе мне пашанцавала з настаўнікам пачатковай вайсковай падрыхтоўкі, сапраўдным палкоўнікам, франтавіком, гумарыстам і выдатным апавядальнікам.
На самым суровым школьным уроку замест матэрыяльнай часткі аўтаматы АК - 47, я з захапленнем слухаў пра франтавыя прыгоды сувязіста. У палкоўніка падрыгвала рука – вынік кантузіі, заўсёды ў мундзіры, ён ардэнаноснай постаццю выходзіў да дошкі і камандным голасам, нават драматычна, пачынаў урок:
--Я браў Берлін! Я раскажу вам, як мы бралі Берлін. Не, рэйхстаг я не браў, -- я арганізоўваў сувязь. Але ў Берліне мы ўзялі цыстэрну са спіртам, а за цыстэрну са спіртам, я вам скажу ішлі баі не горшыя, чым за рэйхстаг. Вы яшчэ не ўяўляеце, што такое спірт, а тым больш – цыстэрна са спіртам? Ішлі крывавыя баі з бандамі марадзёраў, такія, што можна было памерці героем, але цыстэрну мы ўтрымалі. Я вам скажу, што спірт я не піў, і вам не раю піць, але за каністру са спіртам, я выменяў мяшок белай мукі , масла, яйкі і цукар. Я быў такі ж, як і вы, навошта вам спірт, вам трэба крышку салодкага печыва. І мне хацелася хатняга салодкага печыва. Мы ня елі печыва чатыры гады. Гэта вы можаце сабе уявіць, без салодкага печыва чатыры гады? Я знайшоў немку і папрасіў нам на ўзвод сувязі спячы, што не будзь хатняга і смачнага. Я прынёс муку, цукар, яйкі і хацеў пайсці, але немка мяне спыніла і кажа. Пачакайце, так ня пойдзе, трэба ўсё узважыць, палічыць і занатаваць. Зараз я раскажу вам пра нямецкі педантызм. Немка прымусіла мяне знайсці вагі, усё ўзважыла, марудна вяла падлікі на паперцы, і выдала колькі мусіць атрымацца печыва, з той мукі і масла, што я прынёс. Яна прымусіла напісаць распіску, што я згодны з падлікамі. За ноч немка напякла нам розных салодкіх рагалікаў і крэндзеляў, мы былі шчаслівыя. як дома пабывалі. І гэта быў салодкі смак перамогі...