***
Я люблю цалавацца, пацалунак – жэст любові.
На дні нараджэнні выпілі і танцавалі, весела і лёгка, рытмічныя і павольныя танцы. На вальс я запрасіў знаёмую дзяўчыну Алену. Мы закружыліся па залу і Алена закінуўшы голаў спытала:
-- Я бачыла, як ты цалаваў жонку, вы цалуецеся?
-- Так, цалуемся, пацалунак –самы эратычны момант кахання.
--А мяне мой Саша ніколі не цалуе, --Алена вытрымала паўзу і дадала: -- Ніколі, ніколі не цалуе, а я так люблю цалавацца.
Яна гаварыла пра сваю бяду механічна, як пра зламаны гадзіннік, ці пабітую аўтамабільную фару, і хацела пачуць у адказ адно ветлівае спачуванне.
А мяне гэта вельмі здзівіла, Алена і Саша пражылі разам пятнаццаць гадоў, нажылі дваіх дзяцей і знешне выглядалі шчаслівай сям’ёю, але ж без пацалункаў, якое гэта шчасце, гора, а не сям’я.


[550x397]

Леташні пацалунак, 06.05.2007.

[550x396]