Антыквар Шура пад чарку любіць расказваць пра даўно забытая махлярствы з творамі мастацтва.
На пачатку ХХ стагоддзя багатыя купцы пачалі актыўна скупаць старыя абразы. Майстры іканапісцы прыдумалі такі ход: на старой дошцы пісалі абраз, давалі падсохнуць, і зверху пісалі зноў, так запісвалі дошку разоў дзесяць. Абраз нават не старылі, а паказвалі наіўнаму купцу і гаварылі, што той абраз, сам па сабе мала каштоўны і не цікавы, але сэрцам адчуваюць, што там, пад верхнім слоем, ёсць нешта сапраўды выключнае і старадаўняе. Купец запальваўся азартам, забіраў абраз і прасіў змыць верхні слой, за змыўку і рэстаўрацыю добра плаціў. Літаральна на вачах у сквапнага купца махляры паступова адкрывалі новыя і новы вобразы. Вядома, выпадковыя адкрыцці робяць толькі добра падрыхтаваныя людзі. Нават рэдка даходзілі да дзесятага слою, спыняліся на сёмым ці шостым , цалкам пераканаўшы купца, што знаходзяцца дзесьці ў восьмым стагоддзі і абраз сапраўды намоляны і каштоўны.


[313x500]

Мінскія антыквары Кірыл і Аляксандр, 27.04.2008.