Дождж...
Абсалютная млявасць і абыякавасць да жыцьця...
Заўсёды трэба шукаць нешта, за што можна зачапіцца, што можа ўтрымаць... шукаць, трэба шукаць... трэба? шукаць?

LI 3.8.01

Ёсць думкі.... але не хочацца йіх выкладаць...
Ёсць словы... але не хочацца йіх казаць....
Ёсць пачуцьці... але не хочацца йіх мець...
Ёсць ложак.... пайду, лягу й буду проста глядзець у паталок... Трэці дзень... проста глядзець і нічога не бачыць... проста слухаць і нічога не чуць... Проста...........

LI 3.8.01

Сёньня мой апошні дзень ператварыўся ў перадапошні... Падышоў начальнік і спытаў, ці не супраць я шчэ ў пятніцу выйсьці... Я нават не задумалася... А зараз... навошта? што вырашыць яшчэ адзін дзень? што зменіцца за гэты час? Зменіцца, вядома нешта зменіцца, але ці патрэбны мне тыя змены?
На пятніцу былі йіншыя планы, а цяпер... цяпер планы ізноў іншыя... Хм... сапраўды... Але ўсё, што ні робіцца....
Сёньня ўладкавалася на працу мая крэсная сястра. У МАЁ НПО. Заўтра ў яе першы працоўны дзень... а ў мяне апошні... Крыўдна, ды й... ня ведаю... зайздросна? Яна не будзе працаваць у МАІМ КБ, не будзе сядзець за МАІМ кампом, не бузе выконваць МАЮ працу, але... сё ж зайздросна... яе месца магло праз год стаць маім, а цяпер... Хаця, сё, што ні робіцца - да лепшага....
Нельга выказваць такія думкі... Калі з'яўляюцца - трэба хаваць, нікому не паказваць, але... дзёньнік на той заводзяць, каб выкладаць у яго розны бруд.
Я эгаістка, і я гэта прызнаю. Я думаю пра свой апошні дзень, і зусім не радуюся яе першаму дню... Няправільна гэта... А з другога боку.... магчыма ўсе людзі такія. Проста нехта скажа шчыра, а нехта схлусіць: "як я за цябе рада".
А з трэцяга боку, гэта не апраўдвае мяне. Трэба імкнуцца да лепшага, да чыстага й празрыстага..........

LI 3.8.01

Пачну з дрэннага. Мінусы:
- Перадапошні працоўны дзень. Як бы мне не было тут цяжка й самотна, як бы мяне тут не крыўдзілі й я не крыйдзілася, як бы я не злавалася й не сумавала тут - сё роўна шкада развітвацца з гэным месцам. Ня ведаю... Не магу растлумачыць, чаму... Магчыма, я проста такі чалавек: заўсёды хутка прывыкаю й потым цяжка развітваюся, і ўвогуле стаўлюся да мінула неяк... ня так... люблю ў яго сыходзіць і блукаць там... Але заўсёды смутак агортвае.. светлы-цёмны - ўжо не істотна. Проста смутак.
- Згубіла мару. Ну, мару-не мару, але вялікае жаданьне, вялікую надзею. Хацела сабе фатаапарат набыць. Прафесійны. Хадзіла ў перапынак на Дынама - знаёмілася з коштам. 700 (семсот) баксаў... Прафесійны. Мыльніцы ад 20, мыльніцы з зумам ад 70, але мне яны ні з зумам, ні без не патрэбны... Толькі прафесійны. А грошай столькі няма... Вось і думаю - сё ж мыльніцу, ці Зеніт ледзь не савецкіх часоў... Не магу жыць без фатаграфаваньня, а мая Вілія на днях накрылася... медным тазікам :(
- Ехала на працу й з працы расплюшчаная па дзьвярному шклу. Паўгадзіны туды, паўгадзіны назад. Шыкоўна...
- Здорава лажанулася з адной з камплектацый на працы (аж самой сорамна было), з-за чаго нарвалася на справядлівы смех калег па КБ і незадаволенны позірк начальніка.
- Увечары схадзіла на кіношку, якую ўсе расхвальвалі. Насамрэч, фільм аказаўся не тое, не сёе. Ды й кампанія дурная.
- Дзень увогуле нейкі дурны ды разбіты, раструшчаны на кавалкі. Нават галава баліць.

Цяпер плюсы:
- Перадапошні дзень працы. Хутка ў мяне з'явіцца процьма вольнага часу. Можна будзе з раніцы адаспацца, днём папрацаваць над асабістым праектам, увечары файна пагуляць. Ноччу кінуць запіс у дзёньнік :)
- Фатаапарат. Сё ж я знайду сабе які-небудзь. Не мыльніцу, дык Зеніт, не Зеніт, дык мыльніцу з зумам... Што-небудзь да будзе, а то як я буду жыць?
- Ехала расплюшчаная, што немагчыма было паварушыцца, затое на дзьвюх нагах :)
- Лажанулася з камплектацыяй, затое выканала складаны чарцёж. Без памылак. Сама, без чыёсьці дапамогі. Потым сабрала камплект, склала некалькі схем, аформіла дакументацыю... Ганаруся сабой.
- Схадзіла на кіношку. Сё ж схадзіла. Сё ж паглядзела. Сё ж былі там цікавыя моманты.
- Дзень дурны, але ён ужо заканчваецца. Прыйшла ноч. А потым... ноч... зоры... неба... А яшчэ потым... раніца наступнага дня...

Сё ж такі, сё, што ні робіцца - сё да лепшага :)

LI 3.8.01

Што ёсць чорнае й што ёсць белае? З чым вы атаясамліваеце гэтыя колеры? Ці не шахматная дошка нашае жыцьцё? Тады фігуры... людзі? А хто йіх (нас) фарбуе? Самі? Ніхто не паўплывае на наш колер? Але ж дзе такое было, каб шахматныя фігуры самі фарбаваліся? ніхто... але нехто сё ж павінен выбраць... чорнае ці белае?


Стэрыатыпы... Адкуль яны ўзяліся й як іх пазбавіцца? Чорны - дрэннае, белы - добрае. Чорнае - боль, крыўда, смутак, гора, слёзы, страх. Белае - прыгажосць, радасць, чысціня, усмешка, пяшчота, дабрыня... НЕ ТАК... Насамрэч, не так... прынамсі, для мяне. Белае - абсалют. Але абсалютнае не з'яўляецца ідэальным. А калі й з'яўляецца, то толькі некалькі імгненьняў: потым становіцца брудным. Святло цягне да сябе, але забівае... сваім святлом. Святло забівае святлом! А яшчэ цеплынёй, той самай пяшчотай, дабрынёй, прыгажосцю... Ляцеў матылёк на святло ліхтарыка...


Белае... такога колеру ў прыродзе амаль не існуе. Пялёсткі рамонкаў (нехта зараз усьміхнуўся ), птушынае пер'е, камяні.. Чаму так мала? Гэта ж ідэал. Самае чыстае, самае светлае - і амаль няма. Ды й то што ёсць, бруд.


Й жыцьцё нашае... ніякая не шахматная дошка... а мы не фігуры на ёй. Няма людзей ні чорных, ні белых (калі стэрыатыпна атаясамліваць рысы характару з колерамі). Нават немаўлятка ўжо не белае. А чорныя... ня ведаю... я не сустракала ніводнага чалавека, які б не зрабіў хаця б адзін добры ўчынак у сваім жыцьці й у характары якога нельга было б знайсці што-небудзь станоўчае.


Вось і ўсё.

Учора йшла праз дождж, сёньня - праз сонечны вецер... Злева-справа - сё тыя ж краявіды, наперадзе - адзін з трох працоўных дзён... Перадперадапошні... Трэці з канца... І радасна й сумна...


Тыдзень таму:

Чарцёж панэлі ўліку. Спрошчана, шкаф. Два з паловай метры ў вышыню, 80 см у шырыню...

- Чаму 80?

- Э-э-э... Іван Пятровіч выправіў. А што?

- Павінна быць 60.

- Дык было... а потым я тры дні перамалёўвала пад 80... Вось толькі надрукавала... цёпленькі шчэ...

- Што надрукавала, бачу. Іван Пятровіч памыліўся, трэба 60. Прыйдзецца яшчэ раз маляваць.

- Як? Яшчэ раз??? А можа проста сціснуць па баках?

- Не, цэху патрэбен дакладны чарцёж. Кожны элемент мае свае памеры, а так, калі ты сціснеш шкаф цалкам, яны зменяцца.

- А-а-а... Але ж прыйдзецца панова маляваць каркас, а потым у яго запіхваць элементы... Яны ж не памесцяцца...

- Так, не памесцяцца... Прыйдзецца йіх па-іншаму размяркаваць.

- Тады ж трэба будзе й Э3, і Э4, і ЗІП перарабляць...

- Прыйдзецца, але што зробіш... Малюй...

- Эх.. добра...

- Цяпер пяройдзем да АВР. Разгарні... Та-а-ак...З якой мадэлі ты ўзяла чарцёж?

- З дванаццатай. Трэцяе выпрабаваньне. Іван Пятровіч даў яе.

- Ён ізноў наблытаў... або не ведаў. Гэта прыблізны чарцёж, стары, а намі ўжо распрацаваны новы: выпрабаваньне трэцяе-А. Бяры яго й рабі тое самае, што зрабіла з трэцім.

- Гэта некалькі дзён працы.

- Я ведаю. Разумею. Але новы чарцёж больш дакладны. Цэху патрэбны такі. Малюй.


Праз гадзіну ў калідоры:

- Здароў!

- Здароў...

- Ты з канструктарскага?

- Угу.

- А я з цэху. Мы не любім вас, канструктароў.

- Дзякуй за шчырасць. Чаму ж?

- Таму што вы атрымоўваеце грошы за нікому не патрэбную працу. Мы НІКОЛІ НЕ КАРЫСТАЕМСЯ вашымі чарцяжамі. Вы іх малюеце толькі для сябе.

....

Сё, што тут напісана й сё, што я шчэ збіраюся напісаць (або шчэ не збіраюся) - гэта не ёсць запісы ў дзёньніку. Сё, што вы бачыце тут - проста замалёўкі з майго ўласнага жыцьця. Моманты, урыўкі, кавалкі - як хочаце. Я б ніколі не занесла йіх дзёньнік (або занесла б, але ў іншай форме), і ў сваю чаргу ніколі не вылажу сюды, так бы мовіць, на людзі, запісы з свайго дзёньніку. Так што на нешта асабістае можаце не спадзявацца (з другога боку, сё што тут ёсць - так ці йінакш асабістае). У сувязі з гэтым, раю вам закрыць маю старонку, выкрэсліць з свайго нататніку спасылку на яе (калі яна там ёсць) і ніколі не ўспамінаць пра гэта. Але калі вам падабаецца калупацца ў гэтай бярдоце\брыдоце\лухце - калі ласка. Тады ўжо й, будзьце так ласкавы, пакіньце каментар для мяне.


Дзякуй за увагу.

09:59 Я йшла праз дождж.......................Ноччу

Я йшла праз дождж.......................


Ноччу не спала......... танула ў цішыні...... блукала ў бязглуздых думках.......Застацца? Пайсці? Верыць? Спадзявацца? Чакаць?.. Вырашыла пакінуць на волю лёсу...


Неўзабаве пачало днець.... вылезла на балкон... холадна... ізноў схавалася пад коўдру...


Раніцай шпацыравала па ўжо знаёмым завулку... Злева - сцяна... справа - сцяна... наперадзе - разбітая дарога.... невядомасць.... Дождж біў па твары... вецер яго падахвочваў... мелкія й пранізлівыя кроплі... Было непрыемна.... самотна....


Дождж быў ужо мной... я была дажджом.... Праз некалькі хвілін хады мы былі ўжо адным цэлым... У заплечніку боўтаўся парасон, але ён быў мне ўжо не патрэбен... як і ніхто, і нішто ў той час... толькі дождж... толькі... але... бясконцасць... яе не існуе... нішто не можа быць бясконцым... нават час... нават дождж... нават сум... Я скіравала направа й апынулася паміж непрацуючым будынкам прахадной і мокрым брызентам фуры... Вецер сціх, а з ім і дождж... Я ўжо бачыла дзверы, у якія павінна была зайсці................................... і зайшла....

Сяджу й тупа гляджу ў блакітнае вакно...

Пішу сюды з няма чаго рабіць, увогуле лічу напісаньне інтэрнэт-дзёньніка дурной, нікому не патрэбнай справай. Хіба хто-небудзь сапраўды выкажа ТУТ свае пачуцьці? хіба ТУТ будуць чыесьці хваляваньні... НЕ, нічога тут не будзе... толькі бязглузды набор слоў, нікому не патрэбных, нічога невартых... проста словы........................... і кропкі................