не ведаючы, што рабіць ў вольны ад экзаменаў час, вырашыў згадзіцца на прапанову сустрэцца з Пагоняй.
мала таго, што не бачыў яе вельмі даўно, дык яшчэ і прапанова была павабнай.
"Pagonia (21:45:06 12/03/2007)
аа...а мну завтра пары проебывает...в гордом одиночестве...пошли каберне пить?
Урлі (21:51:19 12/03/2007)
на розах в пять?
Pagonia (21:51:44 12/03/2007)
договворились))"
шэсць хвілін спатрэбілася на тое, каб пераканаць самаго сябе ў тым, што я ўсе ж такі жадаю сустрэчы з ею.
Ну а потым настаў гэды дзень - 13 сакавіка.
адзін экзамен я ўжо здаў, наперадзе - яшчэ два.
але менавіта ў гэты дзень мяне не турбавала анічога. ўсе, што магло быць зроблена - было зроблена, а астатяняе - ад мяне не залежыла.
таму дамовіўся сустрэцца з братам, а потым - і з Пагоняй.
Першую палову дня правёў у вывучэнні аднаго з элементаў вярчэння пояў, няблага яго вывучыўшы, напісанні аднаго цікавага артыкула і чаканні званка брата.
не дачакаўшыся, паехаў на Магілеўскую, дзе і правеў каля трох гадзін у чаканні, бо яго ўсе не было і не было.
Сустрэў, атрмаў усе што было заказана і шмат чаго з незаказанага, але пажаданага да атрымання і рушыў на Ружы.
Змерзшы на мосце ў Шабанах, я быў здзіўлены таму надвор'ю, якое панавала на Нямізе. Сапраўдная вясна. Тое, што я не спазніўся, а прыехаў на хвіліну раней, чым Маша, не магло не радаваць, але цяжкі бэг за плячыма не вельмі сільна радаваў.
Таму - дамовіліся, што паедзем потым да мяне на раён, каб я смог скінуць цяжар з плеч, а потым рушым куды - небудзь распіваць свае напоі.
Напоі - Кабернэ з Геленджыка.
Не ведаю, як яно павінна павеяць насамрэч, але мае першае уражанне - гнілымі яблыкамі )))
На густ - нічога асаблівага. З тым віном, што я піў у Вадзіма на вяселлі, не параўнаецца.
Толькі што наступствы розныя. Але пра гэтае пазней.
Распіванне віна суправаджалася размовамі і жартамі, якія дазволілі яшчэ больш зразумець і пазнаць чалавека.
Пагоня: чалавек, з якім я пазнаеміўся мабыць ў мінулым красавіку. На вуліцы ўжо было даволі цепла. Пазнаеміўся па двум прычынам. аб ёй даволі часта пачалі мне гаварыць. І жыве яна па-суседству (таму і гаварыць пачалі.). Пасля недоўгачасовых размоваў у асе, дамовіўся завітать з венікам да яе. Атрымалася і на самой справе, што жывем мы побач.
Здаецца, што адна з рысаў характару Машы - нейкая боязь са сваю абаяльнасць, за сябе. Таму - амаль усе размовы пра сваіх сяброў. Пра сябе гаворыць мала і з неахвотай. Слова "я" амаль не ўжываецца, часцей за ўсе - "мы". Харызма - вельмі добрая, бо размаўляць з ёю даволі цікава, асабліва калі яна пачынаю гаварыць ад сябе, што здараецца не вельмі часта.
Прысутнічае тая самая колькасць вар'яцтва, якая якраз патрэбна. здаецца, праўда, што крыху занадта. Але - у вочы не кідаецца.
Пасля таго, як было выпіта віно, якраз з разлікам на шлях да чыгуначнага вакзалу, набылі яшчэ бытэльку Аліварыі. Не ведаю, навошта, бо гэта была не мая ідэя.
Але, пасля выпітай дома наверх віна кавы - Аліварыя здавалася смачнейшым півам, якое я калі-небудзь піў. Праўда непрацяглы час, толькі кіламетры два.
Але, уздзеянне гэтага піва таго каштавала.
Прабіла на дзікі пазітыў.
Проста пёрла з недзіцячай сілай.
Каб мог - ўвесь свет бы абняў ад радасці.
Таму і на алею завітаў, таму і да СтаРАсты не ляніва ехаць было. \
Супер-пупер вечар!
LI 5.09.15