самае, мабыць, цікавае не ў тым, што ты бачыш перад сабой нешта жалезна-закінутае, а ў тым, што ты трапляеш туды, куды дагэтуль доступ быў даволі абмежаваны.
і ад пачуцця таго, што ты знаходзішся на тэррыторыі, дзе забаронена знаходзіцца, у прамым сэнсе захоплівае дух.
В колонках играет: А.Непомнящий - Белое безмолвие

LI 5.09.15

Вторую ночь неспокойно сплюю
я несогласен так спать дальше. и снилась муть всякая. ладно бы еще толковое что, так порнуха сплошь. тьфу.
ноги-руки-лицо с утра - как из мясорубки.
машем в комнате конечностями, а лицо - в воду.
лучше почти не стало.
пьм поначалу молоко, а потом и кофе. стало только хуже. ибо молоко неузнаваемо невкусное оказалось и оно же испортило кофе.
поэтому - гениальная идея. а не поехать мне домой?? тем более, что в Миснке меня особо никто видеть не хотел...да и кто меня вообще в этом Миснке любит??
епт.
В червене был подобран своим малым. довольно занятная встреча.\
А потом, по приезду, бегом за позитивом.
Что нужно для позитива?
лес, костер.
Олега - за компанию, ручьи - для настроения - мосты - для позитива.
ништяки у костра, шишки.
на руке - водянка от непривычного топора.
и вечером - пиво.
у меня в комнате, как всегда

По-зи-тив-но!

тем, кому я все-таки могу понадобиться.(а мало ли??)
2309983 - это мой домашний в городе Минске. скорее всего, тока по нему меня и возможно достать будет.

неопределенный негатив определенно нужно было во что-то оформить.
да и день весь...
лучше бы его не было, этого 23 марта.

В колонках играет: Nirvana - Beeswax

LI 5.09.15

на улице - погода!
дома - сидеть грех.
одному - идти куда-то??
скучно ж ведь.
Нужно взять и позвонить.
добрым, теплым, ненапряжным,
рассказать, как оно есть,
да и позвать,
куда угодно.
А в итоге - эти все ,
милые, хорошие
встречаются с друг другом,
и тогда, в итоге,
напряжный самый - Я.

грустим.
В колонках играет: Би-2 - 11 Забери меня 1

LI 5.09.15

піва.
паўлітровая кружка.
адзін Коля-праграміст - справа
дургі Коля-праграміст - злева
В колонках играет: Brocken Moon - Vollmond

LI 5.09.15

неяк нечакана дамовіўся сустрэцца з Кактусам.
у планах было толькі наведаць вуз. і, па магчымасці, разлічыцца з хвастамі.
Але, начная размова раставіла прыярытэты.
Адразу едзем у амаль родны чацверты корпус вуза, аддаем там дыскі.
Перад гэтым тэлефануем Лёхе, якога я не бачыў даволі працяглы час, і якога хацелася пабачыць, і сустракаемся заадно і з ім.
І толькі потым - едзем у свой Вуз.
Усе так і атрымалася. Настрой з раніцы на добрай хвалі, надвор'е дазваляе не апранаць куртку, у плэеры - дзіўны альбом ДыпФорэсту, на вуліцы пад нагамі шрубы, таму ідзем, свецячыся як лямпачка.
У трамваі мяне асяніла ідэя. Ведаючы, што вечарам мне зусім не будзе чым заняцца, я знайшоў выйсце. Атрымоўвалася так, што ад нуды я палезу у нэт, дзе і страчу апошні крэдыт. Таму - ідзем у ЦУМ, дзе і набываем 10 метраў дзіка-сіняга шнура для дэкаратыўнага ўпрыгожання сваей торбы(!)
Улічваючы тое, што надвор'е к гэтай гадзіне зусім сапсавалася, вырашыў не лезці анікуды, як мне магло захацецца, а ехаць у метро дадому.
Там - на пазітыўнай хвалі, лавіруя паміж людзьмі, пераходзячы з вагону ў вагон, хутка, але нікуды не спашаючыся, ў ліку першых патрапіўшых на эскалатар, ужо на лесвіцы адчуваю нечую руку, стрымаўшую мяне.
Чалавек, выпадковай сустрэчы ў метро з якім я чакаў амаль палову года, сустрэўся мне тады, калі мае цярпенне лопнула і я завітаў напярэдадні ў госці.
Потым зусім ужо дзіка было бачыць сяброў Ігара з Беразіно, якія таксама далі ведаць, што пазналі мяне.
Развітацца з Аней і нырнуць у вагон не дазволіў інтарэс і адсутнасць годнага занятка дома, таму - адбылася другая(!) размова, даўжыней амаль у гадзіну.
чаму і рады цалкам.
Дома, на дзіва, занятак знайшоўся.
Зашываў кеды. :) Занятак цікавы і даволі доўгі. потым яшчэ памыў шнуркі, якія даўно страцілі сваю бялізну і пачаў займацца набытым шнурам.
Працэс спыніўся на тым, што незразумела, што зрабіць з рэмнем, якое выбраць упрыгожанне..




LI 5.09.15

Нарэшце, пасля тыдня з дня апошняга экзамену у мяне на руках есць залічаная матэматыка, што не можа не радаваць.
Тое, што геаметрыя зноў незалічана, наодварот наводзіць на цяжкія думкі.
А мне ж яшчэ экзамен здаваць па ей....
Але - прарвемся!

LI 5.09.15

И все-таки, я не сволочь, как бы некоторые не говорили, я просто идиот.
А это - излечимо.

7.1 - Во вне (невеселые мысли) (TV Serie 8).exe

LI 5.09.15

Сераду я цалкам аддаў на ўсяго адну справу.
Дамовіўся схадзіць у госці.
З гэтай нагоды быў састаўлены план:
шакаладка - 1 шт. горкая
віно белае, п/сл. - 0.7 л.
я - 1 шт.
кветка - 1 шт.

Невядома, з якой нагоды, паперся ў Гіппа, дзе амаль ўсе і было набыта.
Шакалад - 75%, болей я нават і не бачыў у продажы.
Віно - белае, напаўсалодкае. Ніколі не з'яўляўся аматарам він, тым болей, белых. Але з таго асартыменту, што прапаноўваўся - даволі доўгі час выбіраў.
Кветка. Адразу думаў набыць няік не цюльпан. Але, позірк натыкнуўся на жоўтыя-жоўтыя кветкі побач з ружамі і ўсе. Увогуле, успамінаючы папярэднія спробы падараваць каму небуздь кветку, нават дзіўна становіцца, як гэта я так прымудрыўся. Без ўсялякіх дум набыў кветку, а потым легка і проста падараваў. Толькі што, па дарозе яе спрабаваў паламаць вецер, а потым, мне на дзіва, яна ўзяла і распусцілася. .
Я адразу падзівіўся, як гэта - кветка звярнулася у тугі кокан, але потым ўсе стала на свае месцы. Яны яе просто захоўвалі ў цемным халодным месцы. Вось і ўсе.
З-за няправлільных разлікаў апынулася так, што з мяне застаўся вольны час, які я і выдаткаваў на тое, каб яшчэ раз наведаць Трыпалтаўр.
Стала няўтульна толькі пасля таго, як была націснула кнопка званку. Ўпершыню ж кветкі дараваць буду, вось і захваляваўся. За той кароткі час, што прайшоў з моманту націску, я паспеў вырашыць што кветку патрэбна падараваць адразу, з першым словам і што трымаць я яе буду ў правай руцэ, хоць і хацелася ўзяць у левую чамусьці.
ну а потым...
Потым - адбылася доўгачакана сустрэча.
Такой цеплыні я нават не чакаў.
Засталося высвятліть толькі адно. але, як заўседы, прыходзіцца спадзявацца на лепшае і чакаць горшага ))
Кватэра - як кватэра. Утульная кухня. Наконт рамонту адное магу сказаць - не мае. адназначна. Выбачай за калажы.
Віно - нават спадабалася. не дрэннае, ва ўсялякім выпадку.
Шакалад - вось ен неяк не вельмі спадабаўся. 70% быў шмат гарчэйшы.
Ў працэсе афіцыйнай часткі было вырашана правесці неафіцыйную на тым самым Трыпалтаўры. падымацца другі раз на трынаццаты паверх было таксама цяжка, як і ў першы і ў другі. Адно толькі адрозненне, на гэты раз у руцэ была маленькая далонь. Якую я і вёў насамыверх.
Там, як і заўседы, дзьмуў вецер.
Але, пачынаю звыкацца з будынінай. Тым болей, што правеў там, мабыць самі даўгі час за ўсе наведванні. Хазділі туды-сюды, глядзелі, спрабавалі здагадацца, дзе што, то падымаліся наверх, то злазілі ўніз... Мае спробы залезці па жалязкам не далі поспеху, бо адразу, нават нікуды высока не залезшы, амаль не сарваўся, а потым і яшчэ раз -утрымаўся толькі на кончыках пальцаў. ды й жалеззе іржавае і халоднае, неспрыяльныя ўмовы.

Потым - наздвычай цеплае разітанне. Я нават не чакаў.


І, як вынік - дзень быў пазітўным.
Пазітыўных дзен у мяне ўсе болей, якое б там меркаванне не складвалася з маіх запісаў...



LI 5.09.15

Шмат літараў







В колонках играет: Isis - Carry

LI 5.09.15

ненавижу, когда после долгой разлуки, люди, говорят тебе, что у них все попрежнему.
А у меня - столько нового, столько хочется рассказать, что изменилось, где изменилось, где был, куда ездил.
а после этого тупого "нормально, все как обычно" - хочется послать куад подальше их всех.

LI 5.09.15

я цяпер разумею, што такое жыцце ў палоску.
палоска, даўжынею ў дзень.
адзін дзень - белы, другі - шэры.
адзін - пазітыўны, другі - аніякі.


LI 5.09.15

"В некотором царстве, в некотором государстве, а точнее в Новой Зеландии, жили-поживали люди Маори. Нет, поначалу никакого государства у них не было — людоеды они были дикие, вот кто. Несмотря на то, что иногда такие же дикие враги поедали самих маори, настроение у маори редко портилось.



Почему?

Ну, во-первых, государства не было. Какой в этом кайф, нам все равно не испытать, поэтому и говорить нечего. А во-вторых, у маори были пои.

У меня тоже есть пои, поэтому я хочу о них поговорить. Интересное слово, правда? Однажды я увидела пои и спросила: «Что это?» Мне сказали: «Это пои». И я сразу поняла, что это такое. Пои — это пои. Мне понравились пои. По-русски звучит, почти как «спой». Я люблю петь, и нередко пою, когда играю с поями. Одно другому не помеха.

Пой — очень простой. Опять похоже звучит. Мне нравится простота. Я очень простая девушка. Правда, управляться с поями непросто. Это искусство — управляться с пои. Маори потому и выдумали пои, что пои, с одной стороны, помогал им расслабиться после обсасывания человечьих берцовых и прочих костей, а с другой — магически подсказывал, как лучше собраться с духом, отправляясь на опасную охоту за черепами.

Что именно маори делали с пои? То же, что и я, и теперь я в каком-то смысле стала маори. Любой бледнолицый может заделаться маори, если поупражняется с пои. Вот только не все побегут записываться в людоеды. Я — не побежала.

Просто я терпеть не могу записываться куда-то. Вот это мне тоже нравится в поях — для игры с поями достаточно ловкости твоих собственных рук ну и некоторых других моих личных качеств, о которых мне неловко говорить. Пусть другие скажут, что после месяца занятий с поями у меня улучшились координация и уже упомянутая ловкость, и я теперь не падаю со стула, поднося ложку ко рту. А еще у меня взгляд повеселел.

При чем тут взгляд? А при том. Когда я не знала поев, а пои не знали меня, взгляд у меня был какой-то рассеянный, а нередко вообще упирался под ноги. Ну что я там хотела рассмотреть! Уму непостижимо! Теперь я стала как женщина-маори. Женщина-маори за черепами не охотилась. Проводив маори-мужчин на охоту, женщины-маори принимались играть с поями, между делом баюкая детей. У них было много детей, и все они были детьми любви. Почему? Потому что игры с поями делали женщин-маори более привлекательными для глаз мужчин-маори. Отсюда и дети любви. Это однозначно.

Чуть не забыла сказать — в переводе с маори на наш, пои означает «мячик на веревке». Прикрепив мяч к веревке, маори навсегда отказались от идеи выдумать футбол. Но лично я от этого не проиграла.

Познакомившись с поями, я стала постоянно выигрывать. Возьмем, к примеру, рисование. Я обожаю рисовать. Я всегда мечтала стать чем-то вроде Рафаэля или хотя бы его Сикстинской мадонны. Но стоило мне взяться за краски, получались одни каляки-маляки. Я так переживала… И вот я взяла в руки пои и стала рисовать перед собой. Ну в воздухе — где же еще! Слушайте, такие картины получаются! Мало того что они красивые — они еще и магические. Если шарики летают достаточно быстро, ты видишь всю картину целиком — глаза не успевают забывать траекторию движения. Для кого-то это фокус. Для меня — магия.

Поделал какую-то работу — поколдуй с пои. Вообще-то кто чем колдует, я не думаю, что маори по части колдовства переплюнули все народы мира. Правда, именно они выдумали этот магический инструмент, и это наводит на размышления. Вот только не надо размышлять долго. Пои — это такая штука, которую надо подержать в руках, ну и повертеть, конечно. Не бежать на перекур, чтобы давиться гадким, едким, убийственным дымом сигарет, а покрутить пои… Это прекрасно разгружает голову от мыслей о неглавном.

Главное при игре с пои — это рисунок мячиков на веревке. Голова думает только о главном. Она приучается к этому. Стоит поиграть с пои и как-то уже не хочется думать о мелочах. Сразу начинаешь думать о главном. На работе — о работе ?)). На учебе — об учебе ?)) И то и другое по-своему прекрасно, если уметь видеть главное и держаться вблизи главного." (с)


LI 5.09.15

Не атрымоўваецца ў мяне даехаць да Магілеву.
Вось ужо другая спроба пайшла насмарку.
Вось як зачараваны ен, гэты Магілеў.


LI 5.09.15

Вось і ўладкаваліся амаль усе планы.
Аванцюра не ўдалася.
От гэтая Пагоня. Ледзь не звезла )
дый не трэба - спакайней жыць будзе.
ТАму - едзем дахаты.
В колонках играет: Apocalyptica - Deathzone

LI 5.09.15

Тое, што на КЗТШ мы ездзілі стопам - вельмі вельмі спрыяла добраму настрою.
Даўно не было столькі добрага пазітыву.
Нават тое, што на трасе мы прастаялі каля паўтары гадзін, не перашкодзіла добраму настрою. Толькі што змерзлі, пакуль спынілася першая машына.
Адпачылі на схіле дарогі, пагрэліся на веснавым сонцы...
Паназіралі за калонай вайсковых машын з курсантамі, якія выконвалі марш-кідок.
Сэнс зводзіцца к таму, што курсанты ў машынах павінны з сухой пайкай праехаць некалькі сот кіламетраў бесперапынна. Вось і ездзілі курсанты, хлопцы і дзяўчыны гадоў, нашыя аднагодкі, ў машынах, з хуткасцю каля 40 км/г. туды-зваротна.
А мы глядзелі на іх. Большасць - с настолькі сумнымі тварамі, што станавілася іх шкада.
Два, ці тры чалавекі сігналілі нам і махалі ветліва рукамі.
Ў Жодзіна, на тэррыторыі завода, мы знайшлі сапрўдныя, жывыя кветкі.
Кветкі!!! У сакавіку!!!
маці-і-мачаха!!!
радасці - няма мяжы.
Потым - нас вез сапраўдны блазан!!! З сапраўднага цырку!!!! Вось гэта падзея, вось гэта да!.
шкада, што непрацяглы час. ўсяго толькі да мяжы горада.
потым - нас зноў віталі ваенныя машыны, махалі рукамі і ўсміхаліся курсанты..
Грэліся, сядзелі на трасе, жартавалі і смяяліся.
Пазітыў!.




LI 5.09.15

Напісаць я вырашыў у дзве часткі, бо ад сенняшняга дня засталіся розныя ўражанні.
Пазітыўныя і індустрыяльныя.
Першая частка будзе індустрыяльная.
Сухая спрваздача.
Залаз зараз перакрыты лістом жалеза.
На тэррыторыі за ўвесь час бычылі чатырох чалавек.
Першая - цетка ў камуфляжы. нешта хадзіла і выглядвала там, а потым сваліла на кузнечны.
Другі і трэці - нешта спрабавалі выламаць і знесці, як мне здалося. Для прастаты называлі іх сінім і зяленым. Увесь час нешта грымалі кувалдай. Страшна было, калі зялены залез на другі ўзровень. Запаліў, адным словам. Але - нешта сказаў Алегу ды й палез некуды па канвееру наверх. Мы ад яго нават шмоткі знеслі ў духоўку на трэці ўзровень бо шастаў, нешта выглядваючы.
чацверты - прыехаў на мотаблоке са смеццем у прыцэпе, расчыніўшы нараспашку вароты, праз якія мы, нават не хаваючыся і выйшлі.
Ўвогуле ад наведвання завода амаль не засталося ўражанняў.

LI 5.09.15

You scored as Nazi. <'Imunimaginative's Deviantart Page'> Communism 58% Nazi 58% Fascism 58% Anarchism 50% Republican 42% Socialist 42% Green 42% Democrat 33%

What Political Party Do Your Beliefs Put You In?
created with QuizFarm.com


грымучая сумесь з камунізму, нацыяналізму і фашызму.
Цікава, што атрымаецца ў падрахунку???
В колонках играет: Deutch Nepal - Gouge free market

LI 5.09.15

Вось дык жарты, мабыць, сэрвіс робіць прымусовы адказ ад сяброў.
Цяпер ў мяне няма сяброў, проста жах.
паспрабуем цяпер зразумець, хто мне сябар, а хто - не.
Нешта здаецца, што спіс стане троху карацей, чым быў. не ўсіх жа я ўспамятаю. )))
І, дарэчы, хто не зайўважыць свае прзвішча ў гэтым спісу - не хвалюцеся, скажыце толькі, можа я не заўважыў???
В колонках играет: 04 - Rasta - Can take this

LI 5.09.15

не. без нтэрнэту - зусім нецікава.
тое, што янават патэлефанаваць нікаму не магу - ўвогуле жах, асабліва калі табе патрэбна патэлефанаваць. Бо інакш - рушацца планы.
Рушым і перакройваем планы.
Марнуем грошы.
***А ці не знаадта грошы марнаваць?? Можа хопіць?
жывемм сенняшняй вясной, таму - можна і не хопіць!
В колонках играет: Би-2 - 06 Теряю голову

LI 5.09.15