Фотографии Урли : развалины

Смотреть это видео

!

Последнее время родилось очень много разных слов звучащих не просто интересно, но иногда и смешно, особенно при выговаривании.
спинкиизпенки - при обсуждении преимуществ бэгов со спиками из пенки...
тихотокак - после отъезда электрички в метро, когда там установилась почти идеальная тишина.
гдебытонибыло - хз как и где, но при скрещивании с пред. получается какбыдагде...
окногаи - ну это банально - окногаи они и есть окногаи. ездят такие в машинках зелененькие дядьки
страссы - это стоят обычно на трассе такие с бэгами и рукой на 90 градусов поднятой.
свинец - синоним слову сало
пропробой - кто такой пропробой - еще не до конца выяснено, но одно ясно - зверь страшен
вамтамтоже - еще один из потомков ктулху.
попопугай - глагол, обознчает действие, равносильное запугиванию.
Гдетамоля - сущ.
хв-хв. - круче Ктулху, однозначно. не говоря уже про медведа.
В колонках играет: Emperor - Exordium

LI 5.09.15

нет, все-так зря я согласился на эту авантюру.
Было бы все как всегда, как обычно - и горя не было бы.
А щас - тока мучительное ощжидание.
А все из-за чего? а из-за того, что пообещал себе тока учавствовать, но никак не действовать.
И сейчас мучительно ждешь этих действий.
Хотя, как и во всем, тут есть свои плюсы. Прежде всего - это выражение, выслушанное незнамо где "Поцелуй девушки идет от самого сердца.", то что поцелуй парня может идти тоже от самого сердца - умалчивается, мы не умеем в это время не то что сердце ощущать, но и думать вообще. ну и не факт, что не надоело бы сразу же, как только. может именно по этой причине общение еще происходит?
Но ждать то сколько пришлось, пока это сердце наконец решится!!! Уже десять раз думал плюнуть на все и самому... но выдержал.
Что там Next???
В колонках играет: In Flames - The Jester Race

LI 5.09.15

Адносіны з адным чалавекам пачынаюць ўсе болей і болей цікавіць мяне.
па-першае. Так не можа цягнуцца доўгі час. патрэбны нейкія зрухі. Спяшацца не збіраюся, браць ініцыятыву ў свае рукі - таксама. Таму - застаецца толькі чакаць.
па-другое. з маім ладам жыцця наўрад ці атрымаецца нешта больш трывалае, чым сяброўскія адносіны. мне пакуль яшчэ падабаецца сустракацца, размаўляць,... але, ведаючы свае хуткія перамены прыярытэтаў, робіцца страшна, каб не пакрыўдзіць чалаека. з поля зроку чалавека даволі легка будзе знікнуць, але таксама не хочацца такога свінства.


і.....


мне падабаецца, калі ў цябе шаленыя вочы, мне падабаецца, калі кіпцюры амаль да крыві дзяруць скуру, мне падабаецца проста знаходзіцца побач,


В колонках играет: Ровена - Весна

LI 5.09.15

падтрымаўшы маю ідею наведаць Мінск, каб сустрэць заход соца на даху Трыпалтаўры, я і Алег а другой гадзіне ўжо былі на ст.м. Магілёўская, адкуль адразу накіраваліся дадому, а потым - на месца. Набылі піва і сталі чакаць гэтую падзею.
На заходзе было спакойна, але пасля таго, як дастаткова сцямнела, будынак пачалі наведваць людзі.
Адразу гэта былі тры дзяўчыны, адна з якіх баялася вышыні і якіх мы запрасілі пасядзець з намі, потым - таксама тройка дзяўчын, да якіх мы з Алегам(бо Вольга і Калянка з'ехалі раней) і далучыліся.
Пазней, калі мы засталіся толькі ўтраіх, бо дзве з іх нас пакінулі, прагучала прапанова сустрэць узыход сонца на гэтым ж даху.
Я падтрымаў, але вырашыў, што для мяне будзе лепш хоць сколькі-небудзь паспаць.
А яны ўдваіх засталіся на даху, толькі наведаўшы начнік, дзе набылі троху прысмакаў.
У 5 20 я прачнуўся і паспяшаў зноў у тым самым накірунку. Не паверыўшы канчаткова ў тое, што яны на самой справе дачакаюцца ўзыхода сонца, я ўсе ж такі быў ўражаны тым, што не толькі дачакаліся і сустрэлі, а яшчэ потым згадзіліся наведацца да мяне ў госці. Адное шкада - я на ўзыход не паспеў, не разлічыў троху час...
Ў Насці пры развітанні не браў ні тэлефона, ні другіх кантактаў - будзе суджана - сустрэнемся - не, дык не.
В колонках играет: Ровена - Весна

LI 5.09.15

Тыдзень - на дзве паловы.
і цяжка сказаць, якая спадабалася мне больш, бо як заўседы, падзеі дзен мінуўшых сталі ледзь-ледзь помныя.
А што мяне чакала дома, куды я паехаў па прызыву ваенкамата?
Разборкі з бацькамі, разборкі з ваенкаматам, прыбіранне тэррыторыі каля дому і, канешне ж, сябры.
1. З бацькамі пакуль нічога страшнага не адбылося. пакуль лавіна на тармазах. але, хутка, хутка адбудзецца страшнае.
2. з ваенкаматам я таксама хутка разабраўся. тое, што у маей справе не апынулася аналізаў - нават гэтаму паспрыяла, калі іх няма, навошта мне аб нечым думаць? меней квіткоў - меней марокі. Таму хуценька прайшоўшы тых урачоў, якія павінны былі мяне агледзець. Толькі той самы акуліст, на якога у мяне самыя галоўныя надзеі па адкосу ад войскаў, сказаў мне, што у мяне яшчэ адтэрміноўка да ліпеня месяца і зараз ен не будзе мяне аглядаць. таму - наступны чэраз прыгодаў з гэтай канторай мяне чакае 23 кастрычніка.
3. суботнік выдаўся на славу. Заўседы мне падабалася не выносіць смецце, не перакаладваць яго з месца на месца, а адразу ж распраўляцца. Вось і зараз, расклаўшы вялікае вогнішча, у яое пападала амаль ўсе, што трапляла мне на вочы і пры гэтым на мой погляд яно не было патрэбным. Такім чынам - амаль увесь ранак нешта гарэла.
4. два вечара з сябрамі выдаліся на славу.
сустрэча заходу сонца пералілася ў вечар з півам, адразу ў мяне ў пакоі, а потым - на школьным двары. Было прыемна бачыць у нашай кампаніі Немашу, якую нельга не лічыць цікавым чалавекам. скончылася гэта ўсе міліцыяй, якую вызвала старажыха з школы.
Але, ўсе скончылася добра, бо мы ж нічога дрэннага не рабілі..
А на наступны вечар мы пайшлі ў лес. вогнішча, смажанае сала, лес...
зоры і сузор'і.
ляпата!

LI 5.09.15

Тыдзень - на дзве паловы.
і цяжка сказаць, якая спадабалася мне больш, бо як заўседы, падзеі дзен мінуўшых сталі ледзь-ледзь помныя.
А што мяне чакала дома, куды я паехаў па прызыву ваенкамата?
Разборкі з бацькамі, разборкі з ваенкаматам, прыбіранне тэррыторыі каля дому і, канешне ж, сябры.
1. З бацькамі пакуль нічога страшнага не адбылося. пакуль лавіна на тармазах. але, хутка, хутка адбудзецца страшнае.
2. з ваенкаматам я таксама хутка разабраўся. тое, што у маей справе не апынулася аналізаў - нават гэтаму паспрыяла, калі іх няма, навошта мне аб нечым думаць? меней квіткоў - меней марокі. Таму хуценька прайшоўшы тых урачоў, якія павінны былі мяне агледзець. Толькі той самы акуліст, на якога у мяне самыя галоўныя надзеі па адкосу ад войскаў, сказаў мне, што у мяне яшчэ адтэрміноўка да ліпеня месяца і зараз ен не будзе мяне аглядаць. таму - наступны чэраз прыгодаў з гэтай канторай мяне чакае 23 кастрычніка.
3. суботнік выдаўся на славу. Заўседы мне падабалася не выносіць смецце, не перакаладваць яго з месца на месца, а адразу ж распраўляцца. Вось і зараз, расклаўшы вялікае вогнішча, у яое пападала амаль ўсе, што трапляла мне на вочы і пры гэтым на мой погляд яно не было патрэбным. Такім чынам - амаль увесь ранак нешта гарэла.
4. два вечара з сябрамі выдаліся на славу.
сустрэча заходу сонца пералілася ў вечар з півам, адразу ў мяне ў пакоі, а потым - на школьным двары. Было прыемна бачыць у нашай кампаніі Немашу, якую нельга не лічыць цікавым чалавекам. скончылася гэта ўсе міліцыяй, якую вызвала старажыха з школы.
Але, ўсе скончылася добра, бо мы ж нічога дрэннага не рабілі..
А на наступны вечар мы пайшлі ў лес. вогнішча, смажанае сала, лес...

LI 5.09.15

и все же я люблю бывать в своей деревне, не часто, но как раз столько, чтобы не опротивело.
где-то раз в год.
на этот раз я выбрал время для посещения на праздник Радовницу.
погода - супер.
Именно поэтому не пришлось отягощать себя всякими полезными и не очень, девайсами, а пойти налегке.
Путь - не пугал, что такое 16 км для бывалых путешественников, коих согласилось пойти еще двое. помимо Олега - Черленок Димон.
Естественно, что мы не дошли. В Лешнице, после 5 км пути, нас подобрал товарищ и отвез прямо на место высадки, то есть за 2 км от деревни.
Деревня моя зовется Милостово, смысл названия я до сих пор не знаю. Зовется и зовется. Да и вообще в том крае все деревни носят странные названия.. .Клубча, Карбовское, Вязье, \\
В доме, беспорядок, учиненный моим отцом убирали около часа, после чего разожгли печь и начали готовить кушать .
То, что ночью будет холодно - было яснее ясного, ибо печь грела только на второй день, а пока нагревалась - тока дрова в нее забрасывать.
Самое здоровенное - что не было проблемы с едой - набрали с собой столько, что ели, когда захочется.
А еще поразило обилие народу в деревне, детей - куча - машин - куча.
Понаприезжало, блин. А сегодняя на трассе М4 опять пробки и сплошной поток машин...
Подъем - в пять. рзжечь печку, сварить покушать.
Солнце - солнце. ... Рассвет на кладбище, среди дедов и прадедов...
И ведь вправду самое спокойной место - кладбище...
В лес - за Сон-травой и снова домой.
Уж чудилось, что дойдем пешком, ибо никто не хотел нас брать, н овсе обошлось - уехали-приехалию.

А завтра - вроде в Минск.

Черрт, вторая неделя без нета меня совершенно не напрягает, тока иногда появляется потребность почитать ленту, да с людьми поговорить.
Писать что-то не получаетя или из-за отсутствия нета, как такового, или из-за отсутствия компа.
Денег на телефоне тоже нет.
И, что самое ужасное - у мен порвались кеды! это просто ахтунг, причем полный.

А так - в жизни одна неопределенность, позитив и солнце.
нужно идти устраиваться на работу. причем на этот раз - всеръез.
закаты-рассветы.
рассветы-закаты.

Где-то там, в Минске, лежат заготовленные три или четыре поста, но не вывешенные...

і што б хто казаў, але есць месца незвычайнаму і дзіўнаму ў нашым свеце.
ўсе па дробязі, аднак у цэлым - нешта ўвогуле недаступнае чалавеку.
тое, што прачынаюся я чацверты дзень запар у 10 20 - можна растлумачыць унутраным будзільнікам.
тое, што чарговы раз паглядзеўшы на гадзіннік - зноў будзе ці то 11 11, ці то 17 17, ці яшчэ якія літары...
ну а тое, што толькі падумаўшы аб тым, што патрэбна нарэшце з'явіцца ў неце чалавеку - як адразу ен з'яўляецца.
ці проста можна ўспомніць чалавека, і ен адразу дасць аб сабе ведаць, ці то смс, ці то сустрэча, ці то званок...
В колонках играет: 01 - FORGOTTEN TOMB - Song I

LI 5.09.15

і даволі цікаўныя думы авалодваюць, калі ты знаходзішся на ўзбочыне дарогі, у адной тваей руцэ - букет белых пралесак, якім будзе суджана пазней адразу звянуць, а потум - і прапарыцца, а другая - выцягнута, перакрываючы дарогу машынам.
і толькі-толькі стала цікава, што ж гэта за месца адпачынку такое, "Ля дубоў", як мяне забіраюць у Мінск......
затое бууд ведаць, куды ісці ў наступны раз....
В колонках играет: Michel Legrand - Parapluies De Cherbourg

LI 5.09.15

я нарэшце смог папасці на воданапорную вежу, якую с задавальненнем фатаграфаў зімою, а зараз, спецыяльна накіраваўся да яе, каб нарэшце наведаць і самаму паглядзець на яе.
Тое, што вежа - другі па вышыні аб'ект горада, цікава. Але тое, што пад цяжарам леду, які зімою тут скопліваецца, абарваліся пераход і лесвіца да апошняга пралету і таму - вяршыня зараз амаль непрыступная.
Амаль - таму што, шлях залазу наверх я ўжо выглядзеў і нават на вока прыкінуў сапраўдную магчымасць.
калі б не вышыня - залез бы гуляючы.
Аднак тое, што прыйдзецца, боўтаючыся на вышыні семага паверха пералазіць на лесьвіцу - сьмеласці не надае.
Але мыльныя бурбалкі, выглядалі вельмі прывабна па-над кронамі елак....
В колонках играет: Die Apokalyptischen Reiter - We Will Never Die

LI 5.09.15

а ў мяне - чарговы эканамічны крызіс, плюс ваенкамат і ўсе яшчэ не здадзеныя хвасты...
жахліва.
і ў той жа час - нейкія дзіўныя адносіны з Аней, калі ад мяне застаецца толькі чакаць, чым гэта ўсе скончыцца, амаль не прымаючы ўдзел у прыняцці рашэнняў і без дзеянняў з майго боку. ага. праводзім доследы...

і не скажаш жа маці, што ў Мінск я еду за двумя рэчамі, я без Інэт прасторы дрэнна сябе адчуваю, калі ў прыдатак надвор'е сапсавалася і рабіць дома, акрамя чытання кніг, кручэння пояў абсалютна няма чаго. І сустракаючы Марфу, або Князя, якія так і наравілі палашчыцца, ў галаве адразу ж з'яўляўся адзін толькі твар, пабачыць які стала амаль дакучлівай ідэяй. а тое, што пабачыць яго я не смагу амаль тыдзень было б для мяне цяжкім іспытам.
Таму шлях ў Мінск быў для мяне абавязковым.
В колонках играет: Stary Olsa - Duda

LI 5.09.15

а зараз стала модна быць хрысціянінам. на тое есць некалькі чыннікаў.
1. яшчэ адна падстава не працаваць.
2. яшчэ дна падстава выпіць.
3. пасля 70 гадоў навуковага атэізму - трэба было некуды падацца.

ну і тут сьява такое. ВЯЛІКАЕ. ага.
і адразу - аншлаг ва ўсіх храмах, папы на часткі рвуцца, па тэлевізару - папы, на вуліцах - папы, паўсюль - папы.
цьфу.
ХВ - ХВ.

а маі родныя што ўдумалі, першынца абазваць Назарам.
пачаў распытываць, чаму і што, а Наташа - адразу ў клыкі - мы вырашылі, а чым дрэнна, а што тут такога і так далей...
"НАЗАР
Назарий — в переводе с древнееврейского: посвященный Богу. Русская форма этого имени: Назар. Одного с ним происхождения название города Назарет."
Ну і вось. у мяне будзе плямяннік з габрэйскім імем, не канец свету, але непрыемна.
Трэба будзе яшчэ раз пагаварыць з імі на гэтую тэму....
В колонках играет: Бони Нем - Яблоки На Снегу

LI 5.09.15

ў галаве - толькі ўспаміны пра папярэдні год.... ўсе проста. ўсе упершыню - першыя спробы аўтаспыну, першае паветра, першая вясна.... Бабруйск..
зараз толькі дуамеца, ці кахаў я тады? ці можна было гэтае назваць каханнем..мабыць - можна, калі я быў згодны амаль на ўсе, толькі б сустрэцца, пабачыць...
і памятаюцца шпацыры па гораду, сьмех, чэргі ў цэрквы і электрычкі... крэпасць, калі я пабачыў яе ўпершыню...
але, на жаль.
В колонках играет: J Mopc - Ledokoly

LI 5.09.15

Тое, што адносіны з Аней з самой кропкі знаемства неяк занадта хутка, пачалі развівацца ў бок больш шчыльных адносін было легка заўважыць.
Цікавіла, мабыць, толькі да якой ступені дойдуць гэтыя адносіны.
Магчымасць застацца проста сябрамі была, але даволі малая. тым болей што я са свайго боку спроб паглыбіць адносіны не прадпрымаў. Вырашыў для сябе, што на гэты раз ад мяне анічога залежыць не будзе, усе крокі, якія толькі магчымыя, будуць зыходзіць ад Ані. а то неяк мінулыя разы ўсе гэта дрэнна скончвалася.
засталося толькі падтрымліваць зносіны і чакаць.
хм. ды што гэта я. ))
Аня, кажу адчынена - ты мне адразу вельмі спадабалася. Недахопы нават не адразу атрымалася выявіць, але і тыя толькі ад ладу жыцця, таму - іх легка выправіць )
Можна, канешне, ж спытаць, ці згодна ты быць маей дзяўчынай.
А можна - пусціць усе на самацек, не аб'яўляючы анічога.
У першым варыянце атрымаецца, што я абмежаваў сваю свабоду(жах!)
у другім - сітуцыя з неграм, які ад таго, што яго афрыканцам называць будуць, неграм быць не перастане.
Потым зноў-такі - ці патрэбна гэтае мне і ці патрэбна гэтае табе, можна пагуляцца ды кінуць цацку. Кхм. не так, можна паспрабаваць, ці атрымаецца з ўсяго гэтага што цікавае, а потым, нібыта нічога і не было разбегчыся.
Мабыць, гэта найбольш непажаданы вынік будзе.
Мне б хацелася ва ўсялякім выпадку, каб у мяне быў такі сябар, як ты негледзячы ні на што.
В колонках играет: Леонид Фёдоров - Сын

LI 5.09.15

па дарозе дахаты доўга думаў, хаваць свае паведамленні, ці не.
ў падрахунку - так нічога і не высветліў.
але ў галаве нават нарыхтоўкі выбачэнняў ужо круціліся, планы, як лепей зрабіць, каб аніхто не прачытаў...
таму - адразу патрэбна напісаць, а потым - яшчэ раз падумаць, публікаваць, ці не.
цяжка пісаць усетое, што думаеш пра чалавека, ведаючы, што ен гэта абавязкова прачытае.
хаваць - таксама не выхад, бо нельга будаваць адносіны на хованках і сакрэтах.
найлепшым, мабыць, выхадам, будзе напісаць не ўсе думкі, а асноўныя, тыя, якія патрэбна высказаць.
А тое, без чаго можна і абыйсціся, патрымаць пакуль у сэрцы.

В колонках играет: Леонид Фёдоров - Муж

LI 5.09.15

У чарговы раз наведваючы Трыпалтаўр, я такі вырашыў наведаць той самы дах, пра які усе ўжо затлумілі галаву.
Зноў-такі байкі пра недаступнасць і вельмі малую магчымасць туды трапіць.
І вось што я скажу - зноў вадзілі за нос.
Анічога цяжкага. галоўнае - думаць галавой, трымацца рукамі.
затое наверсе - тое, чаго ў гэтым будынку не хапала, тое чым ен пасаваў нават перад паркінгам скорай. Шмат прасторы, дзе можна знаходзіцца, не баючыся зваліцца, металічныя канструкыцыі, на якіх, пры жаданні можна сядзець і, самае галоўнае, вышыня і прастор, дзе анічога не перашкаджае глядзець за гарызонт, праз ўвесь горад.
В колонках играет: Леонид Фёдоров - Сын

LI 5.09.15

Однажды, один старый шаман собрал свое племя у костра и сказал: "Послyшайте стаpиннyю сказкy, котоpая показывает на что-то из того, пpо что нельзя pассказать, и pассказывает пpо то, на что нельзя yказать". Пока все пытались понять смысл, того, что они yслышали, шаман pаскypил тpyбкy и начал свой pассказ:
Поехала одна мама со своим сыном на юг отдыхать. Долго ли, коpотко ли, добpались до щели в гоpах, pасставили палаткy, живyт. Пошел, однажды, мальчик погyлять по лесy и встpетился емy енот. Мальчик кpичит енотy: "Уходи пpочь с доpоги!". Енот и не подyмал yходить, встал на задние лапы и стpашно завpащал своими глазищами. Мальчик испyгался и yбежал.

Пpибежал мальчик к своей маме, pассказал ей пpо свою встpечy с Енотом и заплакал.

- Почемy ты плачешь? - спpосила мама.
- Мама, кто тpyсливее, я или енот?
- Конечно ты, Енот тебя не испyгался, а ты его испyгался.

Мальчик заплакал еще сильнее.

- Тебе осталось только одно, найти енота, yбить, и съесть его сеpдце, - стpанным голосом сказала мама.

Мальчикy взял свой складной ножик, бyтылочкy с кока-колой и пиpожок, положил их в свой pюкзачок и пошел в лес. Бpодил мальчик по гоpам, бpодил, и нашел беpлогy енотов. Посветив фонаpиком он yвидел, что в беpлоге сидит Енот со своей енотихой и маленьким енотиком.

- Ты меня напyгал, тепеpь я стал тpyсливее Енота, поэтомy я должен тебя yбить и съесть твое сеpдце, - кpикнyл мальчик.
- Да, я постyпил непpавильно, зpя я вpащал глазами. Что же, yбивай меня, я не бyдy сопpотивляться, - сказал енот, откинyвшись на спинy.

Мальчик достал ножик, yбил Енота, выpезал y него сеpдце и съел. После этого он pадостно пошел домой, весь пеpепачканный в кpови енота. Hо pадость его быстpо сменилась на зависть. "Какой добpый Енот, дал себя yбить, чтобы испpавить свою винy. Какой злой я, yбил Енота только для того, чтобы стать чyть-чyть хpабpее", - подyмал он с гоpечью. Пpибежал мальчик к своей маме, pассказал ей пpо свою встpечy с Енотом и заплакал.

- Почемy ты плачешь? - спpосила мама.
- Мама, кто добpее, я или Енот?
- Конечно Енот, он дал себя yбить, а ты не дал себя убить.

Мальчик заплакал еще сильнее.

- Тебе осталось только одно, найти семью Енота, и помогать воспитывать его pебенка, - стpанным голосом сказала мама.

Мальчик пошел в лес и стал жить вместе с Енотихой, добывать едy, yбиpать беpлогy. Чеpез месяц он сам пpевpатился в Енота, а его мама yехала домой, потомy что ее отпyск закончился. Однажды пошел Мальчик-Енот за едой для енотика и повстpечал дpyгого мальчика. Мальчик кpичит Мальчикy-Енотy: "Уходи пpочь с доpоги!". Мальчик-Енот и не подyмал yходить, ведь он стал хpабpый, как Енот. Мальчик-Енот встал на задние лапы и стpашно завpащал своими глазищами. Мальчик испyгался и yбежал. Пpибежал мальчик к своей маме, pассказал ей пpо свою встpечy с Енотом и заплакал.

- Почемy ты плачешь? - спpосила мама.
- Мама, кто тpyсливее, я или енот?
- Конечно ты, Енот тебя не испyгался, а ты его испyгался.

Мальчик заплакал еще сильнее.

- Тебе осталось только одно, найти Енота, yбить, и съесть его сеpдце, - стpанным голосом сказала мама.

Мальчик взял свой складной ножик, бyтылочкy с пепси-колой и ватpyшкy, положил их в свой pюкзачок и пошел в лес. Бpодил мальчик по гоpам, бpодил, и нашел беpлогy енотов. Посветив фонаpиком он yвидел, что в беpлоге сидит Мальчик-Енот.

- Ты меня напyгал, тепеpь я стал тpyсливее Енота, поэтомy я должен тебя yбить и съесть твое сеpдце, - кpикнyл мальчик.
- Ух-ты, какой хитpый. Я сам тебя yбью.

Убил Мальчик-Енот мальчика, и сам съел его сеpдце. Как только он это сделал, так сpазy и пpевpатился в мальчика. Пошел бывший Мальчик-Енот, тепеpь пpосто мальчик, к маме того мальчика, котоpого он yбил, и, пpитвоpившись ее сыном, сказал:

- Мама, я yбил Енота, и тепеpь я такой же хpабpый, как Енот.
- Ты вpешь, ты не мой сын, а я не женщина, я жена Енота котоpого ты yбил, чтобы стать хpабpым как Енот. И не мальчика ты yбил, а моего стаpшего сына Енота! - воскликнyла женщина, пpевpатилась в Енотихy, yбила мальчика и съела его сеpдце. Как только она это сделала, так сpазy же пpевpатилась в мальчика. Hа следyющий год поехала одна мама без сына на юг отдыхать. Долго ли, коpотко ли, добpалась до щели в гоpах, pасставила палаткy, живет. Вдpyг, ни с того ни с сего, пpиходит к ней мальчик и говоpит:

- Здpавствyй мама, я воспитал маленького енотика, тепеpь я такой же добpый, как Енот.
- Вpешь ты все, никакой ты не мальчик, а Енотиха котоpая yбила моего сына, за то что он yбил твоего мyжа и стаpшего сына. И никакая я не женщина, я жена Зайца, котоpого yбил Енот, чтобы стать таким же быстpым как Заяц. И никакого моего сына ты не yбивала, ты yбила своего младшего сына, котоpого я пpевpатила в мальчика, чтобы он yбил своего отца и стаpшего сына, - женщина pассмеялась, пpевpатилась в зайчихy и yбила енотихy.

Шаман закончил свой pассказ, огляделся по стоpонам и сказал: "Так добpо снова победило зло". Потом yбpал свою тpyбкy в pасшитый бисеpом чехол и шел к себе в вигвам, Читать далее...