[400x300]
Дурацкі дзень – нават чула, што ёсць некая хвароба – нешта там фобія (хто баіцца пятніц 13-га) А для мяне дзень вечар выдаўся выдатным – Дзеткам 2 гады! Не веру,што калісьці яны не маглі сабраць нават чвэрці залы СХТ – а тут ушчэнт запоўнены Дом Афіцэраў *авечка пусціла слязу*Анютка… такая прыгажуня… ну такое ўжо дзіцё салодкае!.. Так-так! Дзіцё! Ну інакш не назавеш ) А яны растуць. Нават адчуваецца. Ужо вызначаюцца са стылем. І як заўсёды не без сюрпрызыкаў ) Новыя песенькі ) І старыя – роодныя, любііімыя… Але я заўсёды чакаю адной… “Неба я” Хоць забейце – кожны раз ну проста да костак прабірае. Я наогул ад фільмаў, кніг ды інш. ніколі не плачу, але “Неба я”… Ды й сам канцэрт вельмі шчырым атрымаўся ) не такім, як усе - больш некім мяккім і добрым ) Шмат бы пісала – але на што, калі слоў усё адно не хопіць – на Дзяцей трэба толькі хадзіць, і на сд не варта слухаць – не тое. А толькі канцэрты )
раз два-с
А 8-га адыгралі (урэшце!) выпускны. Хоць скончыліся гэтыя рэпетыцыі. Уря.
Так міла было. Вельмі добра ўспрымалі. Хоць і сам “спектакль” (назавем яго так) быў сырым і дурацкім (па сцэнарыі 2000 году) Але… сама зала… Такія родныя твары ) Тут і Ляшка мая любімая, і *о, мама, авечка чырванее* Філін ))) Каханне 7-га класа, скрыпач-натхняльнік ) *а расцвёў так як!ыы*; і будучае нашае літаратуры (моцна-моцна спадзяюся) Чыжык&Новікаў… Эх… Здавалася, больш ніколі іх не ўбачу. А мо так і будзе. Хутчэй за ўсё. Ну і лан. Прыемна было іх ведаць (вось так і разумееш,што такое асацыяцыі!) Ды й наогул. Для мяне ж гэта таксама апошні выпускны ў гэтай школе. Толькі аб гэтым пакуль ведаюць толькі 4 чалавекі. Тсс.
Уфф, урэшце дабралася да кампутару… Было няшмат вольнага часу = шмат чаго цікавага, аб чым не распавясці проста не магу. Таму пачнем.
7 чэрвеня 2008
Лагойск. Бітлзфэст.
Шчыра кажучы, доўга не плянавала, ехаць ці не. Проста так атрымалася – паехалі )І нават тая “невялічкая” акалічнасць як няведанне песень не перашкодзіла )
Першае, што хочацца зазначыць – вельмі прыемна, што ў нашай краіне ладзяцца фэсты/опэн-эйры/імпрэзы (называйце як хочаце) такога кшталту. У 5-ты раз ў іх атрымалася ўсё зрабіць на вышэйшым даволі высокім узроўні.
Першым на працягу цэлай гадзіны нешта завываў на ўвесь Лагойск некі незразумелы мужык Пінкі. Сонца паліла страшэнна, таму мы пайшлі валяцца на траву.
Калі гэты здзек над ушамі ўрэшце скончыўся і спякота крыху сыйшла, вырашылі-такі вылезці з цяньку. З паўгадзіны пакуль яшчэ цвярозы народ забаўлялі вядучыя А-one (ыы, той самы канал, што здымаў Каранацыю! L), а потым ужо пачалася музыка.
Другая прыемнасць, якую не магу не зазначыць. Мне вельмі (з усіх) спадабаўся гурт Artefact. як потым вызначыўся – наш, айчынны! Вельмі ўразіў, праўда – гучаць ахвігенна, і вакал, і інструменталій – супірмалайцы! і выканаўцы нічога ;)
Далей ішоў некі расейскі жаночы гурт (ой, бе – так ужо пішчалі, віскаталі), потым яшэ нешта расейскае (ну так, не вельмі, Артэфакт больш уразіў). А потым адзін з доўга чаканых замежных – The Beatle maniacs (неяк так). Блін, ніяк! Ну праўда – толькі стракатыя касцюмы і чыстая ангельская – усё ( Шкада. Амерыканцаў не дачакаліся. Ну і лан.
А наогул, паўтаруся, вельмі спадабалася! Пачынаючы ад вар’яцкага натоўпу – людзі абсалютна рознага ўзросту, стылю, нават нацыянальнасці! І зноў так яднаюцца, скочуць, спяваюць )) мой любімы момант, калі на якой-небудзь альбо дужа шчырай, альбо павольнай песні людзі бяруцца за рукі і пераглядваюцца, усміхаючыся )) (не на ўсіх канцэртах такое бывае) Спякота страшэнная, сонца пячэ, але ўсё адно скачаш, не зважаючы на ўсё гта і нават на паўголых потных мужыкоў ) А потым яшчэ і півам пляснуць адкуль-небудзь зверху, але ўсё адно – весела!
***
А! Яшчэ – перад песняй Happy Birthday Артэфакт пытаецца: “У кагосьці з прысутных ёсць ДН сёння?” … =)) Разумееш, што ён запытаўся толькі таму,што песня такая будзе, што
Настроение сейчас - Ды з чаго раптам столькі шчасця? =)
Спачатку быў апошні дзень вясны (ах, як сумна гучыць). Першы раз за шмат-шмат часу нашпацыраваліся з Карлсанам. Як РАНЕЙ) Узялі квіточкі на “Войцэка”, аб’еліся марозівам, паваляліся на траўцы, натрындзеліся )) Потым (перад гэтым абыйдучы амаль усе кнігарні Менску) у роднай бібліяэцы імя Янкі Маўра знайшла менавіта тыя кнігі, якія шукала. Зусім не чакала знайсці іх там. Таксама пішчала ад шчасця ) А потым яшчэ і ўвечары абсалютна нечакана ў рукі трапіў (не з неба,зразумела, зваліўся) стосік доўгачаканых кружэлак. Тут наогул пачынаю сумнявацца ў тым, што авечкі - не птушкі: ды ўмеюць жа лятаць! )
А поооотым… потым быў першы дзень лета! Не буду доўга нудзіць як жа гэта супірска ў супірсонечнае надвор’е на файнай Дзімінай дачы ды яшчэ з Вольгай Паўлаўнай!..Ооо… Нагулялся ў што толькі можна, небегліся, наскакаліся… Паелі і … Не паверыце –
Я НАВУЧЫЛАСЯ КАТАЦЦА НА РОВАРЫ!
Ыыы! Ажно ў першы дзень лета ажно цэлая мара зноў здзейснілася! Я ніколі не верыла, што змагу навучыцца. Ну насамрэч. Ніколі. Але Вольга Паўлаўна… Ну чараўніца, нічога не скажаш.
Канешне, не ідэальна, канешне, адразу не сяду і не рвану. Але сам факт, што я ехала і МЯНЕ НЕ ТРЫМАЛІ (потым, канешне, ў кусты, але ўсё адно) гэта проста… ну няма слоў. Зараз разумею, чаму ўсе дзеці так просяць ровары =) Вось і я ведаю, што “заказаць”на ДН ;)
Вось бы яшчэ плаваць навучыцца. Нічога, наперадзе 91 дзень. Навучуся ;)
[540x409]
А мары адна за адной. Здзейсняюцца )
Ну я ж толькі ўчора вучыла ў што там звяртаецца субдамінантавы квартсэкстакорд, ну толькі ж учора не магла запомніць гэтую коду канцарціны, ну толькі ж учора купляла туфелькі да выпускнога… Ан не. Не ўчора, а год таму ) Як міла )
І тут мы ўсе зноў сабраліся. Амаль як раней. Толькі настаўніцы ўжо не лютыя ворагі ) І не будуць пытацца “Як жы ты, Грэчка, у сёмым-та класе вучыцца будзеш?” … =)) Ыыы… Так «па-хатняму» пасядзелі, пагутарылі. Кожны расказаў, куды збіраецца. Эх, разлятаюцца птушачкі ) Я выдатна разумею, што гэта ну як бы апошні раз, калі ўсіх дзяўчат так збярэш. Бо 2-гі і 3-ці – гэта ўжо не ўгодкі ) Забываюца нумары, фатаздымкі, прозвішчы. Ну і лан. Памяць-та не гумавая )
Яшчэ я заўважыла, што вельмі трапятка стаўлюся да памяці. У сэнсе да мінулага. Ну я не магу ўявіць, што калі-небудзь не будуць “усплываць” твары такіх родных людзей, праглядваючы тэлефонную кніжку. Так, будуць новыя нумары, твары, прозвішчы. А як жа старыя? =(
І ўсё так хутка зменіцца… Блін (( Не хачу. А можа і хачу. Карацей, трывожна мне.
А дзень сёння быў файны.
Настроение сейчас - да лета 3 дні... )
У панядзелак здзейснілася мая даўняя-даўняя маара – паход з класам. САМІ. Без НІКАГО. ПЕРШЫ раз. Ааа… Канешне, “паходам” гэта даволі цяжка было назваць хутчэй “флэт аўтсайд”, але мара-та здзейснілася!
Колькі нам забаранялі, колькі было “бацькі не згадзяцца”, “дырэктар не падпіша”, “ман’які нападуць – дзяўчат знасілуюць, хлопцаў пазабіваюць”… Але ж паехалі! Некаторыя (кхм, у тым ліку і я) наогул неафіцыйна ехалі (“Мам, я на шпацыр”) АЛЕ Ж ПАЕХАЛІ! Ыыы… ЯК я гэтага хацела! Але я і падумаць не магла, што будзе ТАК ФАЙНА!
Спачатку адмянілі нашую электрычку. Грыб хуценька зганяла дамовілася з некім дзядзькам па тандэты правезці 15 чалавек у 12-ці мясцовай маршрутцы )) Потым былі 7 км пешшу з nn-й колькасцю пакетаў, заплечнікаў з ежай, страшэнна цяжкім мангалам, n кг шашлыку… )) Урэшце дайшлі да Дзянісавай дачы… Ой, што там было апісваць цяжка ))) Усе мяне ўжо ненавідзелі, што ўсё здымаю (“Грэчка, **ць, хопіць паліва!”) (а я ж яшчэ, сволач, спотайку)) Але зараз іржэм, як коні! )))
Карацей… будзе, што ўспомніць лежачы ў труне у новым класе… эх… Не хачуууу!… Як я іх усіх люблюю!..
Зы: Ну як так можа быць: два дні дагэтуль – дождж, два дні потым – дождж, а вось МЕНАВІТА ў панядзелак супірнадвор’е? Таму, што мы гэтага страшэнна хацелі ;)
Настроение сейчас - настальжы )
Ну вось і ўсё.
Так чакалі, каб скончыўся год – вось ён і скончыўся. І зараз сумна )
Наогул, ай лав мі – сёлета (прынамсі для сябе) проста супір добра скончыла год. І асабліва апошнюю чвэрць )
Ды размова не аб гэтым. Некі так светлы сум зноў надыйшоў ) Блін, які ж файны быў год! Ыыы. Хачу ў туды. Ыыы. Так не хочацца ўсё тое, што было забыыыць ) Столькі-столькі-столькі ўсягооо ))
Клас. Мой клас. Ну я ведала, што гэта год будзе з ім апошнім? Блін. Выдала сакрэт. А ніхто ж не ведае ) Звыкла, што ўсё так стабільна, а тут – бэмц! – будзе ўсё інакш. Павінна быць. Хачу я гэтага, ці не. Ну і хай. Мабыць і да лепшага. А мабыць і не. Фу-фу-фу. Прэч, дрэнныя думкі )
А калі сур’ёзна – новых знаёмстваў я (здаецца) не баюся. А вось старыя? Гэта зараз здаецца – ай, усё будзе ок, што там – падтрымліваць адносіны. А насамрэч? Хвіг яго ведае, як там будзе. Эх, а так бы хацелася… Толькі пачалі з класам быць такімі друужнымі ))
Ай, фу. Хопіць заганяцца. Усё будзе.
І толькі добра )
[400x238]Ну я і лодарка. а распавясці ўсёткі трэба.
Так, абсалютна выпадкова здзейснілася маленькая мара - наведала (ўрээшце!) "Бах. Кава. Джаз" Колькі ўжо хацела схадзіць - "Квіткоў няма", "Квіткоў няма"... А тут вызначылася, што мая сяброка грае ў оперным (нармальна так?) і я:
а) пайшла
б) пайшла бесплатна ;)
Першая была "Рыта альбо Пірацкі трохкутнік". Да нічога такога. Адсядзела.
А поотыым... Усе водгукі спраўдзіліся. Выдатна. Я не верыла, што ў Беларусі калі-небудзь здолеюць паставіць нешта на такім узроўні. Памятуючы, "Кафейную кантату" толькі па касЭтах, і, паглядзеўшы усю гэтую апрацоўку... Я пад страшэнным уражаннем.
+ спонсар - кава "Матадор" - на самім спектаклі раздавалі каву ;)
Сорам: шчыра кажучы, я першы раз хадзила на оперу. Ага. Але не шкадую, што так позна. Бо лепш пайсці асвядомлена, чым так сядзець і нічога не разумець.
В паспорта белорусов ставят штамп с двумя ошибками
Тем, кого не выпускают из Беларуси за границу, ставят в паспорт специальный штамп: небольшой синий квадратик, внутри - дата и фраза «У выезде адказана». На первый взгляд, написано на белорусском - одном из государственных языков. Но, посмотрев повнимательней, замечаешь ошибки. Одну, вторую… И это всего-то в трех словах!
Чытаць цалкам
Блін. Накатала цэлы пост і раптам яго выдаліла =(( Таму ячшэ раз, але скарочана (фу, крыўдна)
Наогул не чакала, што будзе столькі людзей! Пэўна, у адну ноч прыйшло больш, чым за цэлы год ) + большая частка яшчэ і не трапіла! Толькі з-за нашае нахабнасці і бессаромнасці разлічансці і кемлівасці мы паспелі праціснуліся.
Спачатку праглядзелі асноўныя залы. Абяцаныя "жывыя карціны" не так уразілі, як чакалася. Потым быў Пікасо - мабыць, гэта з-за недахопу ведаў (хутчэй за ўсё), але я пакуль да яго не дарасла. Але цалкам спадабалася.
Але вось што-што запомнілася, так гэта Слуцкія паясы! Па кніжках іх як хочаш можаш уяўляць, але тут як нідзе працуе прымаўка "лепш адзін раз пабачыць, чым сто раз пачуць" Як бы пафасна ні гучала, але не веру што такія шэдэўры былі зробленыя больш за 400 год таму на нашае зямлі.
стомленыя, але шчаслівыя (а было толькі 11) накіроўваліся ў наступны музей. Але нават марозіва не ўзнавіла працаздольнаці нашых ног, і, пабадзяўшыся яшчэ з гадзінку па начным Менску, пайшлі дадому. Прыемна было пабачыць хоць раз на год такую колькасць людзей у белым )
Наогул, прыемна, што хоць пакрысе ў Менску абуджаецца культурнае жыццё )
[500x333]
Глядзець усе фоткі
"Гісторыя Беларусі" знікне са школьнай праграмы ўжо з наступнага года
Гэта чарговы лагічны крок пасля таго, як прадмет пачалі выкладаць па-руску. Курс "Гісторыі Беларусі" ў нашых школах выкладацца больш не будзе. У праекце вучэбнага плана на наступны год напісана проста – "гісторыя".
Чытаць цалкам
Настроение сейчас - ну так
Гэта ж трэба быць такім таленавітым чалавекам, каб пісаць такія файныя рэцэнзіі на такія ****я спектаклі! Ты глядзі, Тэатр юнага гледча, я толькі “Матылька” пагляджу і больш ніколі да цябе не пайду.
Карацей, расказваю. Квіточкі ў нас былі на 14-е на “Матылька” (не, не таму што ТГД, і не па парадзе – там грае Анютка + гэта яе самой любімы спектакль )) Але галоўны актор раптам захварэў, і нам прапанавалі прыйсці 15-га на “Тараса на Парнасе”.
“Ну, - думаем, - ладна”. Я шмат розных водгукаў чула, і прычым толькі добрых. Маўляў, адзін з лепшых спетакляў, разлічаны на “патрыятычнае выхаванне” і г.д. Хадзем.
Бля…. Даруйце, але іншага слова я не знайду. Разлічаны на такіх падлеткаў з Кунцаўшчыны (нічога не маю супраць Кунцаўшчыны, проста такія дзеці пераважна там і жывуць), цікавасці якіх абмяжоўваюцца школай, кампутарам і тэлевізарам. І тут вывелі (“класуха заставила») у тэатр. Фу, спектакль пабудаваны цалкам на некіх эратычных сцэнах (мгм, даклданей таннае порна), на якіх дзеці гэтыя (апісаныя вышэй) хоць прачыналіся. Ні музыка, ні касцюмы ну НІЯКІМ чынам не пасуюць адзін аднаму. Ага, “эклектыка”. Тут табе і беларускі селянін у капялюшы-цыліндры, і правобраз Касутя Каліноўскага у вопратцы часу “залатой ліхаманкі”, і дзяўчыны а-ля механічныя лялькі, і шмат-шмат астаняй трызны, пра якую ўспамінаеш, і ажно мурашы па скуры
+ “супір-вострыя” жарты (кшталту “Смехапанарама”) А можа мы такія “не ў тэме”? Бо смяялася ўся зала: і 3 дзядзькі-міліцянера, што сядзелі справа, і гурток “дзяцей з Кунцаўшчыны” (ага, хлопцы толькі і чакалі, каб акторка іншы раз задрала спадніцу), і гурт некіх “лысагаловых” (жжжудас, мы так спужаліся, што аж баяліся выхадзіць з тэатру потым: уявіце, 15-20 лысых мужыкоў у скураных куртцах, востраносых туфлях (некаторыя ажно пры гальштуку) у тэатры (сЭмак толькі чамусьці не было)… Вось ім пэўна спадабалася. А нам не.
Карацей, фу. Я пад дрэнным-дрэнным уражаннем. І вам не раю хадзіць.
Настроение сейчас - адыходжу...
Ооо, ТАК я не скакала ўжо не ведаю колькі!.. Няма проста слоў, ЯК там было супірска!
Так, спакойна. Пачнем.
Ну, па-першае, віншуйце – першы раз вярнулася без сінякоў (чаму вельмі здзівілася) Насамрэч, хоць там і было шмат п’яных дзядзек (9 траўня як-ніяк) дзіўным чынам абыйшлося без траўм. Уря )
Па-другое, САМ КАНЦЭРТ… Спачатку былі некія піцерскія “Кіріпічы” – ледзь не паснулі ўсе. Ну а пооотым, у трапяткім чаканні цуда… ЯНЫ ВЫЙШЛІ! Ага, не прыехалі на Каранацыю, сабакі, вось і атрымоўвайце ЎШЧЭНТ ПОЎНЫ Палац спорту. Шчыра кажучы, шкада мне было тых людзей, што сядзелі – ну як на Ляпісе можна сядзець?! Але і яны потым ужо на месцах скакалі ) Ну як-як, але КАБ НАСТОЛЬКІ ахвігенна было я наогул не чакала! Акрамя “Капіталу” (вльбому; амаль цалкам) спелі СТОЛЬКІ супірскіх старых песень… і “Розочку”, і “ТЫ КІНУЛА”!”… Блін… Звязкі, думала, парву… Апошні раз так гарлапаніла ой не памятую калі ) Цішоткі, да што там цішоткі! джынсы ўжо на трэцяй песні былі такімі мокрымі, што толькі сумленне стрымлівала не распрануцца!
Песні-песнямі, а як сам кнцэрт падрыхтован быў!.. Сірожа не проста аб’яўляў “наступная песня такая-та”, а сваімі вершыкамі (у яго выйшаў зборнік, пад нікам Юзік некі-там) Там такі капец быў… Н5 ўяўляеце… Як яго там спэцназаўцы тыя не вывелі? І пра АЭС (самы арыгінальны варыянт расшыфроўкі гэтае абрэвіятуры, які я чула)), і яшчэ пра шмат чаго…
А ў канцы, калі ўжо ну ЎСЕ на такім пад’еме, у такой проста ЭЙФАРЫІ знаходзіліся, з неба пасыпаліся ШАРЫКІ! Ааа… Вызвалі-такі яшчэ на 2 песні і адпусцілі )
Карацей… эмоцый на тыдзень…) Канешне, потым цяжка было паўзці праз увесь гэты п’яны натоўп, міная бутэлькі і шкельцы, але ўсёткі здолела )
Зы: дарэчы, заўважыла, што мой арганізм пачынае звыкацца з канцэртамі – голас сеў толькі троошачкі, а шыя паціху перастае балець ) Уря )
Што пісалі:
раз
два
Настроение сейчас - ((
Сёння (як і кожнага дзевятага траўня) нас пагналі на дэманстрацыю. Звычайна хадзіла і нармальна – адзінае, што часу шмат сыходзіць. Ну і гэта нічога. А сёлета неяк задумалася. Хм. Першы раз. Усёткі гэтае свята я люблю. Не. Не як свята, а проста як дзень. І не таму, што выхадны. Проста люблю.
З такімі светлымі думкамі пайшла да месца збору нашых дзяцей (ах, без шарыкаў, даруйце) Як заўсёды, спазнілася і давялося ісці праз усе гэтыя калёны… Фу, так неяк брыдка стала… Да жудасу… Не атрымаецца ў мяне апісаць тую атмасферу, што там была. Там проста трэба быць (хоць і не раю). Ну пачынаючы з выключна чырвона-зялёнага каляровага асяроддзя (ад чаго, паверце, пазней пачынае ванітаваць), працягваючы няскончваемымі шайкамі БРСМ-цаў са сцягамі і на дэсерт (ой бррр) бясконцай колькасцю гопа-падлеткаў (бе, не буду апісваць іх знешнасць) Спачатку хадзілі ржалі, фоткалі (а! + кожныя 10 метраў уздоўж дарогі стаяць дзядзькі ў скураных куртцах з надзвычай інтэлектуальным выразам твару) А потым села батарэя на фоціку, надышлі хмары і радасць знікла. Не вытрымалі – свалілі. Але пайшлі ўздоўж прашпекту, каб па магчымасці ўбачыйць ветэранаў.
Так,
а) што за трызненне перакрываць дарогі?! У які іншы дзень я б не здзівілася, ну а 9 траўня!..
б) ветэранаў не пабачылі, толькі калёны людзейз аркестрамі, плякатамі, расцяжкамі “Беларусбанк”, “Марко” ды інш.
Фу. І так сумна стала. Ніякае шчырасці, ніякае натуральнасці, усё пад прыгнётам, усё з-пад палкі. Каб не ісці на парад трэба было патэлеванаваць усім завучам, напісаць нн-ую колькасць паперак і г.д. (прынамсі ў нашай школе) Зразумела, ніхто не збіраўся б гэтага рабіць, але сам факт. Шыюць спецяльным куртачкі розных колераў (пераважна чырвоных і зялёных) каб дзеці “прыгожыя, стракатыя, шчаслівыя” стаялі. А збіраюць за 1,5 гадзіны да пачатку.
Фу, шмат там такога трызенння. І яно навокал. Так проста агідна, не ўяўляеце.
[504x480]Распавяду-ка я пра сваё нядзельнае падарожжа.
Шчыра кажучы, я не думала, што збіраюцца ну эм… так хутка. У ПТ падыходзіць Дзіма: “Паехалі ў Полацк” Пфф… “Ну паехалі” =)
Нам страшэнна пашанцавала з надвор’ем (нам яшчэ шмат з чым пашанцавала, але пра гэта далей ;)) Цёпла-цёпла было )
Вось што я яшчэ зразумела: экскурсіі – зло (с). Ну калі не зло, то проста прамарнаваны час. Фу, калі ўспомніць, дзе нас “цягалі”, дык сорамна становіцца (і кавалак Мірскага замка тут ляжыць, і некія сувеніры з Гальшанскага… ыы…) Усё дзеля халяўнай адзнакі па мове ці гісторыі. Але ні кроплі з самой паездкі не запамінаецца (мо толькі кропля) Фу-фу-фу. Не будзем пра дрэннае ) Жыццё наперадзе (каб толькі ўсё не зруйнавалі…)
А зараз пра само падарожжа (дарэчы, віншуйце – я навучылася ўрэшце рабіць гэты так званы пад кат) Уря)
Пра Полацк крыху пазней напішу, бо зараз спяшаюся )
Толькі я падумала: "А можа не такі і дрэнны гэты ТГД?", як адразу расчаравалася. *проста ўспомніла, што "Інь і Ян" - не беларускага тэатру* Блін, толькі дарэмна прамарнавала 2 гадзіны - спекткль "Стваральніца цудаў". Адзін з ліку "трэба ж дзяцей кудысьці звадзіць" (хм, але ж мы-та самі пайшлі!) Фу. Жудас. Такая ўжо найгранасць, ненатуральнасць + адна акторка не ведае, што "Ч" у беларускай мове заўсёды цвёрдае. Бе. Карацей, не хадзіце і дзяцей не вядзіце.
а напісана-та прыгожа (
Ляляля!..Ну і што б вы думалі?..
МЫ ЗАНЯЛІ ІІІ МЕСЦА Ў НАМІНАЦЫІ “ШКОЛЬНАЯ ГАЗЕТА” НА СМІ БЕЛАРУСІ!
О, як гучыць! ) А насамрэч НАОГУЛ НЕ ЧАКАЛІ! Улічваючы, што:
а) раней газету НІКОЛІ нават не запрашалі на ўручэнне
б) у “рэдакцыі” нас усяго *кхм* 5 чалавекі (3 з іх, уключаючы мяне, даволі пасіўныя)
в) працуем, блін, у такіх “антыдэмакратычных умовах”, што жах (вычытваюць ну кооожнае слова, каб чаго “не таго” не панапісалі)
Дык мы ж іх падманулі: даслалі выпраўленую газету – з усімі прблемамі, жахамі, непрыемнасцямі і г.д. І вось! ) Сказалі, што вельмі жывая газета, бачна, што не настаўнікамі пісаная ) гыгы ) Наогул, было страшэнна прыемна )
Спачатку павялі на экскурсію у нац бібліятэку, а потым ужо непасрэдна на выставу (ВДНХ) Шмат было прадстаўлена самых розных выданняў – у параўнанні з нашай, здавалася б, ого-го якія – прыгожанькія, глянцавыя, каляровыя… але ацэньвалі і змест таксама ;) Сустрэлі шмат цікавых-цікавых людзей (фоткі крыху пазней пакажу)
Другое месца аддалі некаму дзіцячаму садку (ну,зразумела, за ўдзел), а першае – газеце “Альма Матэр” 4-й гімназіі (Менск) *дарэчы, беларус камоўная (і школа, і газета)*
Наогул было ціква (і флэшка на 1гб не памяшае ;) *падарунак*) Толькі вось, што крыўдна: вучыла нас Вольга Паўлаўна, працавала з намі ВП, дзякуючы ёй гэта ўсё і адбылося, а лаўры (у гэтым выпадку прэмія) дастануцца якой-небудзь Таццяне Яўгенаўне, якой глыбока пофіг на тое, што мы тут робім, якой “каб толькі чаго не напісалі” ды “хай грамату прывязуць”. Фу. Крыўдна і брыдка. І ва ўім так у гэтай школе. Трымае мяне толькі ВП. Я як-небудзь асобна ў пасце пра яе напішу. Незвычайны чалавек (асабіста для мяне) І фоткі потым. А з вас – віншаванні )
Дарэчы: усе глядзім навіны і газету “Народная асвета” – шукаем нашыя шчаслівыя пысачкі :)
Даруйце, што не павіншавала ўсіх са святам Вялікдня (не было магчымасці выйці ў тырнет) Таму віншую зараз ) Цудоўны быў дзянёк )) Першы раз за шмат-шмат гадоў пакаталася на “лодачках” у парку )) Ыыы )) Дзіўна, але цела неяк памятае,што трэба рабіць, каб варухнуцца! І так высооока-высооока, да дрээў!.. І там яшчэ побач стаіць ланцужковая карусель. УСІМ-УСІМ раю пакатацца! Так ахвігенна, што аж… ))
Столькі ўспамінаў усплыло ў той дзень… Усё як раней: спачатку стол, потым шпацыраваць, надвор’е заўсёды цудоўнае. Нават пахла падобна (як тады, гадоў 6 таму). Толькі чалавека аднаго не хапае. Але чамусьці некі светлы сум надыходзіць. Усё толькі добрае ўспамінаецца. Бо дрэннага з ім ніколі не было. Ніколі. Хачу ў Туды: у тую кватэру, у той час, у той пах бабуліных пірагоў і ў тыя дзядуліны фокусы, у той Новы Год, у тыя святы, калі ЎСЕ разам… усе… Хоць і светлы, але сум ( Чамусьці ўспамінаюцца словы Коласа, якія толькі тыдзень таму вучыла: “Не вернешся, як хваля тая ка мне, вясна ты младая”… Але ўсё змяняецца да лепшага! Так? )
Вось глядзіце, які ў мяне салодкі стрыечны )) націскаліся на выхадных ыыы! ))
[284x379]
Віншуйце-віншуйце нас усіх! )) Усе мае пакуты, уся мая кроў і пот былі пралітыя нездарма: нашая газета выйшла ў некуды-там у намінацыі “Школьная прэса” на СМІ БЕЛАРУСІ! =)) Мне гэта, канешне, нічога не дае, але дзяўчатам ого-го які крок наперад! Таму 30-га красавіка будзем сядзець у нашым нацыянальным дыяменце з рознымі там разумнымі дзядзькамі і цёткамі )) От прышпільна будзе )) Ну хоць будзе што ўнукам расказаць ))
[354x400]А яшчэ ў тую ж сераду хадзіла на спектакль “Інь і Ян” Разанскагая ТГД… Мдаа… Вось яна розніца тэатраў… Як даўно я не была на такіх, каб ажно катарсіс наступаў… І вось… Шыкоўны спектакль: і рэжысура, і дэкарацыі, а акцёры… проста слоў няма… Сэрца на некаторых момантах проста сціскалася. А зроблена як..аа… Хачу яшчэ раз. Чакаць яшчэ год (да наступных гастроляў) На жаль я не тэатральны крытык, таму апісаць магу толькі ўласныя пачуцці, але, думаю, зразумела, што расейкі тэатр з нашым і параўноўваць не трэба… Эх. Шкада.