Перачытвала дзённік сяброўкі, вышукваючы там адну рэч (гэта і не сакрэт, калі цікава, - пра дом з зялёным дахам), і наткнулася на запіс пра наша ранішняе й вячэрняе падарожжа... эх... чамусьці стала да болю сумна, а на вачах з'явіліся слёзы... файны быў той дзень.... напэўна, самы лепшы за ўсё лета... "амаль тыдзень таму..." ыеэх... як далёка ўжо той "тыдзень"...
Прабач, Анёла, я не магу не працытаваць цябе зараз:
"Усход сонца ў Хмелеўке,захад -у Заслаўі.Чароўнае жоўтае поле й канавы бяз мостаў:-) .Высокая трава й камары:-)."Девушкі,рыбы не хотіте?:-) і "Піво,мороженое,шоколад?":-) Маленькае кацяня на плоце й конь,спакойна жуючы авёс...Гусі ўдагонку й пагоня за буслом.Сьцяжынка на беразе возера й Замкавая вуліца...
Цудоўны аўторак.Амаль тыдзень таму..."
амаль тыдзень таму....
эх... мае рацыю, напэўна, Тася: калі я зараз замест таго, каб расплакацца, усміхнуся, - то буду ўжо не я....
Я застаюся сабой....

LI 3.8.01