Уладзімір Анатольевіч (проста добры чэл)

У мяне па горла працы, а я сяджу й малюю... Падыходзіць начальнік са спіны (я яго не бачу) і пытаецца: "Ну як там камплектацыя па 232? хутка будзе? як атрымліваецца, добра?" я ўзнімаю вочы й гляджу на яго, адначасова яго вочы апускаюцца ўніз, да маіх рук... Хаваць малюнак няма сэнсу... Хвіліна маўчаньня... Ён ізноў узнімае свае вочы да маех вачэй... усьміхаецца й кажа: "Бачу, добра атрымліваецца, вельмі прыгожа"...
І пабег некуды па справах...
________________________________
Вольга (адзіны чалавек з КБ, якога я ўвесь час спрабавала зразумець, ды так і не атрымалася)

Выходзіць з водпуску Вольга, праглядае маю працу й вышуквае там памылкі, кажа мне пра йіх і загадвае нічога не рабіць пакуль яна не разбярэцца. Я чакаю некалькі гадзін, потым пытаюся ў яе (раптам яна забыла?), яна просіць трохі часу... Увесь наступны дзень я яе не турбую з гэтым, але напрыканцы ня стрымліваюся, яна адказвае, што вось-вось скончыць сваю працу, і тады мы разам зоймемся маім заданьнем. На наступную раніцу я чакаю недзе паўгадзіны, бачу, што яна ізноў занятая й адкрываю той файл, у якім былі памылкі (яна мне з самага пачатку сказала, што трэ было выпраўляць), ан не. Файл не адкрываецца (толькі для чытаньня), і тут высвятляецца, што яна ўжо займаецца гэтым чарцяжом. Без мяне. Прычым працягвае працу над ім, ня выправіўшы памылкі. Праз некалькі гадзін яна скончыла працу над чарцяжом і надрукавала яго. З "памылкамі".... так званымі... Мне нічога не сказала, нічога не спытала, нават не падыходзіла... А памылкі аказаліся й не памылкамі зусім... Толькі вось навошта яна так зрабіла?
__________________________________________
Людміла (саракагадовая жанчына)

Тая ж самая Вольга пыдышла неяк да мяне й спытала, як надрукаваць з ворда кніжку. Некалькі гадзін я таройкалася з гэтым пытаньнем, спрабавала, высвятляла, шукала... знайшла... Падыходжу да яе, а яна сарамліва на мяне глядзіць і кажа: "А гэта не мне, а Людміле патрэбна было", Людміла, пачуўшы гэта, паварочваецца да мяне й надменна кажа: "Дзякуй, калі мне спатрэбіцца, я ў цябе спытаю", потым ідзе да плоттэра й працягвае друкаваньне кнігі метадам "ксераксу"...

LI 3.8.01