Алена... (жанчына фатамадэльнай знешнасці гадоў 35)
Цішыня... мірнае пстрыканьне мышак... час ад часу рычаньне плотара... спакой...
Першыя кроплі дажджу спрабуюць дацягнуцца да шыбы расчыненага вакна.... нехта сказаў: "ура! дожджык", нехта "жжжах, ізноў дождж".... "дрэнны, брыдкі дождж", "добры, лагодны дожджык", "агідны", "прыемны"... Алена стаяла каля плотеру й глядзела ў вакно, а потым, калі ўсе змоўклі, вымавіла: "Дождж не можа быць добрым ці дрэнным: гэта проста дождж. А добрым, ці дрэнным яго робяць нашыя адносіны да яго"...
Я паглядзела ў вакно й падумала, што гэта сапраўды так...............................

LI 3.8.01