Слава (высокі дужы мужык (нечым падобны да мядзьведзя), недзе 40 гадоў)

Прынеслі нам кавун. Кожны адрэзаў сабе па невялічкаму кавалачку. На сподаку засталася шчэ недзе чвэрць. На ўсіх па-роўну не хопіць і ўсе, як выхаваныя людзі, адмаўляюцца. У перапынак пакой спустошваецца, застаецца толькі Слава. Я вяртаюся з перапынка раней, адчыняю дзьверы й бачу такую карціну: ён сядзіць каля сподаку й за абедзьве шчакі дабівае апошні кавалачак кавуна. Раптам Слава заўважае мяне. Замірае, неміргаючы глядзіць мне ў вочы, потым пачынае таропка жаваць і ўрэшце кажа: "А што ж ты думала, Алена, так і трэба, уціхую, пакуль ніхто не бачыць" й працягвае спакойна абгрызаць зялёную корачку.

LI 3.8.01