Тамара... (мініацюрная жанчына амаль пенсіённага ўзросту)
Канец працоўнага дня... засталося хвілін дзесяць.... Лье дождж... Большасць народу без парасонаў... А Слава на машыне :) Народ пачынае напрошвацца да яго: "Падкінь хаця да метро". Відавочна, жадаючых больш, чым месц у машыне. Асабліва баіцца не ўлезці Тамара. Яна пачынае распытваць Славу, што ў яго за машына. Ён расказвае, а яна з выглядам вялікай знаўцы каментуе кожны яго выраз, прычым вышуквае толькі адмоўныя моманты. Так працягваецца некалькі хвілін. Бачна, што Славе гэта ўжо надакучыла. Дабіраюцца да багажніку:
Слава: А вось калі хто не памесціцца ў машыну, у мяне шчэ багажнік ёсць
Тамара, звяртаючыся да народу: Ой, на багажнік ня вельмі разлічвайце, ён малы
Слава: Нічога. Тамара Васільеўна, не хвалюйцеся, вы якраз туды памесціцеся.
Яна змоўкла й не вымавіла да канца дня ніводнага слова. А ў машыну сё-ткі памясцілася....

LI 3.8.01