Нават чагосьці захацелася па-беларуску зрабіць запіс... Робім раздаткавыя матэрыялы, рыхтуемся да заезду новых удзельнікаў, сярод якіх і Саакян.

У суседнім пакоі працуе ксеракс, у гэтым падбіваюць фінансы за тры дні двое калег... На маім стале стаяць кветкі, у галаве капашацца мазгі, вызываючы лёгкі боль. Напэўна, гэта таму, што ўвесь дзень амаль не ела. Толькі з раніцы некалькі вінаградзін, ды ўдзень сочнік з кавай.

Зараз будзем абмываць віном пакупку машыны Андруся. Калі я толькі не загнуся за час, пакуль яны збяруцца прынесці ежу. Стаяць, размаўляюць... вычварэнцы.

На маім стале ляжыць квіток на атрыманне якогасьці пакету са Швейцарыі. Заўтра схаджу на пошту з пашпартам, пагляджу, што за яно. У гэтай краіне ў мяне, здаецца, не жыве ні аднаго знаёмага. Будзем разбірацца на месцы.

Хочацца спаць, але трэба яшчэ пакуль сядзець тут... Эх, жыццё, бляшанка...