Аліны сумныя роздумы ў дзённіку натхнілі звярнуцца да роднай мовы...
Нейкім надта доўгім і ў той жа час надта хуткім было гэтае лета... Доўгім -бо я паспела і ў Берлін з'ездзіць, і на Нарач з Балдуком, і ў Брэст, і дыплом абараніць... Хуткім - бо ўсе падзеі так імкліва змяняліся, што я не паспявала заўважаць бег тыдняў...
І вось - засталося паўтыдня да 1 верасня. Упершыню мне не трэба ісці не тое што на вучобу, але нават і на сход па практыцы. Каб бацьку і калегам не прынеслі планы заняткаў, я б і забыла, што так наступае навучальны год...
За вокнамі дождж, на радыё РОКС Роберт Майлз з калісьці зацёртай кампазіцыяй Children, а ў мяне філасофскі настрой... Гэта пройдзе :)