Нашла песню в исполнении Эвы Демарчик на стихи Юлиана Тувима. Автор музыки Збигнев Конечны, если не ошибаюсь. Потом проверю. ) Я так рада этой находке! Искала, не зная ни исполнителя, ни авторов. Помнила только слово "Томашов".
TOMASZOW
A moe bymy tak, najmilszy, wpadli na dzie do Tomaszowa?
Moe tam jeszcze zmierzchem zotym ta sama cisza trwa wrzeniowa...
W tym biaym domu, w tym pokoju, gdzie cudze meble postawiono,
Musimy skoczy nasz dawn rozmow, smutnie nieskoczon.
Wic moe bymy tak, najmilszy, wpadli na dzie do Tomaszowa?
Moe tam jeszcze zmierzchem zotym ta sama cisza trwa wrzeniowa...
Jeszcze mi tylko z oczu jasnych spywa do warg kropelka sona,
A ty mi nic nie odpowiadasz i jesz zielone winogrona.
Ten biay dom, ten pokуj martwy, do dzi si dziwi, nie rozumie...
Wstawili ludzie cudze meble i wychodzili std w zadumie.
A przecie wszystko tam zostao, nawet ta cisza trwa wrzeniowa,
Wic moe bymy tak, najmilszy, wpadli na dzie do Tomaszowa?
Jeszcze ci wci spojrzeniem piewam: du holde Kunst...- i serce pka,
I musz jecha... wic mnie egnasz, lecz nie dry w doni mej twa rka.
I wyjechaam, zostawiam, jak sen urwaa si rozmowa,
Bogosawiam, przeklinaam: du holde Kunst! Wic tak? Bez sowa?
A moe bymy tak, najmilszy, wpadli na dzie do Tomaszowa?
Moe tam jeszcze zmierzchem zotym ta sama cisza trwa wrzeniowa...
Jeszcze mi tylko z oczu jasnych spywa do warg kropelka sona,
A ty mi nic nie odpowiadasz i jesz zielone winogrona...
И перевод:
ТОМАШЕВ
А, может, нам с тобой в Томашов
Сбежать хоть на день, мой любимый
Там, может. В сумерках янтарных
Вся тишь сентябрьская остынет.
В том белом доме в тихой зале
Где все стоит теперь чужое
Наш разговор печальный, давний
Должны закончит мы с тобою.
Так, может снова, нам в Томашов
Сбежать хоть на день, мой любимый
Там, может. В сумерках янтарных
Вся тишь сентябрьская остынет.
Из ясных глаз моих ложится
Слезою след, к губам солёным
А ты молчишь, не отвечаешь
И виноград ты ешь зелёный.
Тот дом покинутый, та зала
И до сих пор, понянь не в силах
Вносили люди, чью-то мебель,
Потом в раздумьях выходили
А всё же много там осталось.
И тишь сентябрьская стынет
Так может снова нам, хоть на день
Сбежать в Томашов, мой любимый?
Глаза мои поют с мольбою «Du holde Kunst…».
И сердце рвётся и надо ехать
Дал уж руку, в руке моей она спокойна
И уезжаю тебя оставив,
Как сон беседа наша рвётся, благословляю, проклинаю
«Du holde Kunst…», и всё, без слова.
А, может, нам с тобой в Томашов
Сбежать хоть на день, мой любимый.
Там, может, в сумерках янтарных
Вся тишь сентябрьская остынет.
(С диска "Śpiewa piosenki Zygmunta Koniecznego" (1967))