Выйдем в поле собирать одуванчики нового лета... http://triinochka.ru/post316607596/?upd
-Прекраснный пост. Вспомнилось одно из ранних стихотворений Ольги Ипатовой
из сборника «Раніца»

Раніца
Адуванчык вялізны – сонца
Вырастае з прыціхлай ракі.
Зараз дзьмухне вецер спрасонку –
Пырснуць промні ва ўсе бакі.

Туманы, як мядзведзі калматыя,
Дапаўзаюць да лесу крадком,
За нямытай, заспанаю хатай
Аб даёнку цурчыць малако.

А зямля так даверліва, проста
У сваім харастве паўстае,
Што здымаю з ног «шпількі» вострыя:
Незнарок не ўкалоць бы яе…