"что такое польша?ничтожная страна,с ничтожной историей,ничтожной культурой,и таким же ничтожным,бездарным народишком.кроме вони-ни-че-го."

Здравствуйте :)

Год 2008 в Польше - годом Збигнева Херберта.
Збигнев Херберт был одном из самых важных польских современных поэтов, в 80-тых годах был знаменным поэтом оппозиции во временах социализма в Польше.
Родился он в Львове 29 октября 1924 года. Из образования был экономистом и юристом. Как поэт дебютировал в прессе в 1950 году, а первый томик стихотворений - "Просвеченная струна" вышел в свет в 1956 году. Наиболее известное дело Херберта - цикл стихотворений о Господине Когито. Его поэзия имеет философско-интеллектуальный характер и устанавливает к культурам прошлого, во главе к греческой и римской древной культурe.
В летах 1986 - 1992 жил в Париже, в 1992 вернулся на родину. Умер в Варшаве 28 июля 1998, по тягостной болезни. Херберт болел астмой, последние лета жизни почти не опускал кровати, был по операции гортани, имел трудности с говорением, дышал через трубку, но все писал - "Эпилог грозы" вышел в свет несколько месяцев перед его смертью.
Херберт это тоже спорная личность. Говорят что он часто бывал в серьезной депрессии, был в большом ссоре с литературной средой. Много источников подают, что во время войны боролся в АК, но Студия Подземной Польши в Лондоне этого не подтверждает - в архивах нет об этом никаких информаций. Не подтверждают её также в разведках люди, которые с ним знались.
Одном из его "человеческий недомоганий" была любовь к женщинам. Херберт влюблялся часто и азартно. Но его первой большой серьезной любовью была Галина Мизёлэк - женщина, у которой был муж, две дочки и которая была о 10 лет старшее Херберта. Так долго адоровал её поэт, ежедневно приносил и клал на подоконник окна (жила в нижнем этаже) букетики фиалок или маргариток, и эротические стихотворения, что она наконец "потеряла голову" и развелась для него с мужем. Их связь (союз ?) продолжалась 10 лет, до 1957 года, и одного дня Херберт заявил Галине, что влюбился в другую женщину. Но никогда больше однако для никакой другой не писал уже Херберт эротических стихов.
Внизу бюст Збигнева Герберта в Аллее Славы в Кельце и два стихотворения поэта.

„КАМЕНЬ”
(Перевод с польского Андрея Базилевского)

Камень совершенен
полон неизменным каменным смыслом
всегда равен себе и во всем знает меру
его не бросает ни в жар ни в холод
все в нем правильно и надежно
ни тревоги ни памяти ни желаний
тяжелым укором его благородное тело
лежит на моей ладони
наливаясь притворным теплом
- От камней нет спасенья
они до конца
будут смотреть на нас не мигая
светло и спокойно
(http://www.vavilon.ru/metatext/mj42/herbert.html)

„НАПУТСТВИЕ ГОСПОДИНА КОГИТО”
(Перевод с польского - Бондаревский Лев Владимирович.)

Иди куда пошли те к тёмной границе
за золотым руном небытия твоей последней наградой

иди выпрямившись среди тех кто на коленях
среди отвернувшихся и повергнутых в прах

уцелеешь не для того, чтобы жить
у тебя мало времени, чтобы предъявить свидетельство

будь смелым когда разум обманывает будь отважным
по последнему счёту только это идёт в зачёт

а Гнев твой бессильный пусть будет как море
каждый раз как услышишь голос униженных и битых

пусть не покинет тебя твоя сестра Презрение
для шпиков палачей трусов - они выиграют
пойдут на твои похороны и с облегчением бросят комья
и опадающая хвоя напишет твою приглаженную биографию

и не прощай истинно не в твоей власти
прощать именем тех преданных перед рассветом

остерегайся однако ненужной гордыни
поглядывай в зеркало на своё дурацкое отражение
повторяй: был призван я- разве не было лучших

берегись безучастности сердечной люби родник на заре
птицу по имени неизвестную зимний дуб
освещение стены блеск неба
они не потребуют твоего тёплого дыхания
они для того чтобы сказать : никто тебя не утешит

следи - когда свет на горах подаст знак - встань и иди
пока кровь обращается в твоей груди тёмной звездой

повторяй старые заклятья людские сказки и легенды
ибо так добудешь добро которого не добыть
повторяй великие слова повторяй их упорно
как те что шли через пустыню и гибли в песках

а наградят тебя тем, что есть под рукой
хлёстким смехом убийством на помойке

иди ибо только так будешь принят в общество холодных черепов
в общество твоих предков : Гильгамеша Гектора Роланда
защитников королевства без границ и города праха

Будь верным Иди
(http://zhurnal.lib.ru/b/bondarewskij_l_w/herbert.shtml)

С приветом из Польши :)

Версия по-польски:
Rok 2008 jest w Polsce „Rokiem Zbigniewa Herberta”.
Zbigniew Herbert był jednym z najważniejszych polskich poetów współczesnych, w latach 80-tych był sztandarowym poetą opozycji w czasach socjalizmu w Polsce.
Urodził się we Lwowie 29 października 1924 roku. Z wykształcenia był ekonomistą i prawnikiem. Jako poeta zadebiutował w prasie w 1950 roku, a pierwszy tomik wierszy – „Struna światła” ukazał się w 1956 roku. Najbardziej znanym dziełem Herberta jest cykl wierszy o Panu Cogito. Jego poezja ma charakter filozoficzno-intelektualny i nawiązuje do kultur przeszłości, ze starożytnością grecką i rzymską na czele.
W latach 1986 – 1992 mieszkał w Paryżu, w 1992 wrócił do kraju. Zmarł w Warszawie 28 lipca 1998, po ciężkiej chorobie. Herbert chorował na astmę, ostatnie lata prawie nie opuszczał łóżka, był po operacji krtani, miał trudności z mówieniem, oddychał przez rurkę, ale wciąż pisał – „Epilog burzy” ukazał się kilka miesięcy przed jego śmiercią.
Herbert jest też postacią kontrowersyjną. Podobno często miewał poważne depresje, był skłócony ze środowiskiem literackim. Wiele źródeł podaje, że w czasie wojny walczył w AK, ale Studium Polski Podziemnej w Londynie tego nie potwierdza – w archiwach nie ma o tym żadnych informacji. Nie potwierdzają jej również w wywiadach ludzie, którzy go znali.
Jedną z jego ”ludzkich przypadłości” była miłość do kobiet. Herbert zakochiwał się często i namiętnie. Ale jego pierwszą wielką miłością była Halina Miziołek – kobieta, która miała męża, dwie córeczki i była o 10 lat starsza od Herberta. Tak długo adorował ją poeta, co dzień przynosił i kładł na parapecie okna (mieszkała na parterze) bukieciki fiołków czy stokrotek i wiersze, aż ta w końcu straciła głowę i rozwiodła się dla niego z mężem. Ich związek trwał 10 lat, do 1957 roku, aż pewnego dnia Herbert oświadczył Halinie, że zakochał się w innej kobiecie. Ale nigdy więcej jednak dla żadnej innej nie pisał już Herbert erotyków.
W dole popiersie Zbigniewa Herberta w Alei Sławy w Kielcach i dwa wiersze poety.

„KAMYK”

Kamyk jest stworzeniem
doskonałym
równym samemu sobie
pilnujący swych granic

wypełniony dokładnie
kamiennym sensem

o zapachu który niczego nie przypomina
niczego nie płoszy nie budzi pożądania

jego zapał i chłód
są słuszne i pełne godności

czuję ciężki wyrzut
kiedy go trzymam w dłoni
i ciało jego szlachetne
przenika fałszywe ciepło

- Kamyki nie dają się oswoić
do końca będą na nas patrzeć
okiem spokojnym bardzo jasnym


„PRZESŁANIE PANA COGITO”

Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają
pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeż się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światło na murze splendor nieba
one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz
powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny Idź
[450x600]