"что такое польша?ничтожная страна,с ничтожной историей,ничтожной культурой,и таким же ничтожным,бездарным народишком.кроме вони-ни-че-го."

Здравствуйте :)

Мешко II, второй сын Болеслава Храброго, не имел хорошей репутации у историков. Уже ХIII-вечни хроникеры упрекали ему, что привел Польшу в катастрофу. Определяли его прозвищем "Праздный" и считали, что качества его характера стали причиной сломления польского государства. Эти мнения одобрили историки в поздейших временах. Только к конце XIX в. историки стали для него более мягкие в оценках - заметили, что политическое положение в правения Мешка II была исключенно неблагоприятная для Польши, в большой части было это "заслугой" агрессивной политики Храброго перед соседями. Историки заметили усилия Мешка II в спасении польского государства.
Мешко II с малых лет был предназначенный на наследника престола. Отец аккуратно его к этой роли подготовил и дал нужное образование. Мешко знал латынь, греческий и немецкий язык, рано пришло ему доказывать армиями и выигрывать бои. Храбрый доверял ему дипломатические миссии, с которыми Мешко замечательно справлялся.
В 1013 года Мешко поженился на Рыхезе, племянницей императора Оттона III и отец выделил ему район, землю Висьлян. Там тоже, в Кракове, в 1016 год родился единственный сын Мешка, Казимир.
Польским монархом стал Мешко в 1025 г. после смерти Болеслава Храброго. В том же самом году, в декабре, короновал себя на короля. Этот акт вызвал недовольство в Империи, однако у ее нового повелителя, Кондратия II , были пока что собственные заботы внутри страны, которые не позволили ему на какую-либо реакцию. Однако немецкий повелитель очень быстро сумел овладеть раздоры и сопротивления в своем государстве и в 1027 г. короновал себя на императора. После коронации Кондратия II польско-немецкие отношения стали напряженными. В 1028 г. Мешко сорганизовал лупежчую экспедицию на Саксонию. Разрушения имели быть так большое, что по саксонским источникам "после ппохода армии Мешка даже трава не хотела расти". Ударяя на Германию однако просчитался Мешко со силами. Польша была ослаблена многолетними войнами, завоевания Храброго вызвали тоже желание отплаты у соседей. Страна была кроме того исчерпанная большими оборонительыми капиталовложениями, веденными от времен Мешка I, а также строительством дорогих церквей и презентабельных сооружений. В 1031 г. началась на Польшу императорская экспедиция. Удалось Мешку правда удержать шествие врага - борьбы катились только на западный рубежах государства - но окончательное поражение определило удариение из востока. Союзный с Германией большой князь Киевской Руси Ярослав Мудрый вступил в Польшу. Почти одновременной атаки немецкой и русской, а тоже оппозиции своих братьев, Безпрыма и Оттона, не сумел Мешко выдержать и сбежал в Чехию, оставляя власть Безпрыму. В Чехии тамошний князь Удальрык велел польского короля заключить в тюрьму и кастрировать. ( ;/ ) Это была своеобразная месть за ослепение Болеславом Храбрым (в 1003 года) князя чешского III Болеслава Рыжего.
Между тем в Польше жестокие правительства начал брат Мешка, Безпрым. Одним из первых его продвижений был отказ от королевских чувств собственного достоинства. Через жену Мешка, Рыхезу, которая таким образом могла вместе со сыном уехать в Германию, отослал королевские регалии. Безпрым не правил однако долго, даже одного года, так как был убить. Странное ничто, ведь его правительства основывались на жестокой насилии. Смерть Безпрыма позволила Мешку вернуться к власти. Договорился с императором и согласился, лишь бы Польша была разделена натрое: одну из жасти имел управлять он сам, вторую - его брат Оттон, третью -двоюродный брат Дытрык. В следующий год (1033) умер Оттон. Мешко занял его район и удалил Дытрыка из Польши. Таким образом объединил страну, но не удалось ему воссоздать стабильные структуры власти. Во время его правительства Польша тоже потеряла территории раздобытые Болеславом Храбрым: Мильско, Лужицу, Городы Чрвеньские, Моравы и Словакию. Вскоре потом Мешко умер, оставляя единственного правопреемника - сына Казимира.

С приветом из Польши ;)

Версия по-польски:
Mieszko II, drugi syn Bolesława Chrobrego, nie miał dobrej opinii u historyków. Już trzynastowieczni kronikarze zarzucali mu, że doprowadził Polskę do katastrofy. Określano go przydomkiem "Gnuśny" i uznano, że cechy jego charakteru stały się przyczyną załamania państwa polskiego. Opinie te zaakceptowali historycy w późniejszych czasach. Dopiero pod koniec XIX w. historycy stali się dla niego łagodniejsi w ocenach - zauważono, że sytuacja polityczna za panowania Mieszka II była wyjątkowo niekorzystna dla Polski, w dużej części było to „zasługą” agresywnej polityki Chrobrego wobec sąsiadów. Historycy dostrzegli wysiłki Mieszka II w kierunku ratowania państwa polskiego.
Mieszko II od najmłodszych lat był przeznaczony na następcę tronu. Ojciec starannie go do tej roli przygotował i wykształcił. Mieszko znał łacinę, grekę i niemiecki, wcześnie zaczął dowodzić wojskami i wygrywać bitwy. Chrobry powierzał mu misje dyplomatyczne, z którymi Mieszko świetnie sobie radził.
W 1013 roku Mieszko ożenił się z Rychezą, siostrzenicą cesarza Ottona III i ojciec wydzielił mu dzielnicę, ziemię Wiślan. Tam też, w Krakowie, w 1016 roku urodził się jedyny syn Mieszka, Kazimierz.
Monarchą polskim został Mieszko w 1025 r. po śmierci Bolesława Chrobrego. W tym samym roku, w grudniu, koronował się na króla. Akt ten wywołał niezadowolenie w Cesarstwie, jednak jego nowy władca, Konrad II, miał na razie własne kłopoty wewnątrz kraju, które nie pozwoliły mu na jakąkolwiek reakcję. Jednak niemiecki władca bardzo szybko zdołał opanować niesnaski i opór w swoim państwie i w 1027 r. koronował się na cesarza. Po koronacji cesarskiej Konrada II stosunki polsko-niemieckie stały się napięte. W 1028 r. Mieszko zorganizował łupieżczą wyprawę na Saksonię. Zniszczenia miały być tak wielkie, że według saskich źródeł „po przejściu wojsk Mieszka nawet trawa nie chciała rosnąć”. Uderzając na Niemcy jednak przeliczył się Mieszko z siłami. Polska była osłabiona wieloletnimi wojnami, podboje Chrobrego wywołały też chęć odwetu u sąsiadów. Kraj był ponadto wyczerpany wielkie inwestycje obronne, prowadzone od czasów Mieszka I, a także budową kosztownych kościołów i reprezentacyjnych budowli. W 1031 r. ruszyła na Polskę wyprawa cesarska. Udało się Mieszkowi co prawda powstrzymać pochód wroga - walki toczyły się tylko na zachodnich rubieżach państwa - ale o ostatecznej klęsce zdecydowało uderzenie ze wschodu. Sprzymierzony z Niemcami wielki książę Rusi Kijowskiej Jarosław Mądry wkroczył do Polski. Niemal jednoczesnego ataku niemieckiego i ruskiego, a także opozycji swoich braci, Bezpryma i Ottona, nie zdołał Mieszko wytrzymać i zbiegł do Czech, pozostawiając władzę Bezprymowi. W Czechach tamtejszy książę Udalryk kazał polskiego króla uwięzić i wykastrować. Miała to być swoista zemsta za oślepienie (w 1003 roku) księcia czeskiego Bolesława III Rudego przez Bolesława Chrobrego.
Tymczasem w Polsce okrutne rządy rozpoczął brat Mieszka, Bezprym. Jednym z pierwszych jego posunięć była rezygnacja z ambicji królewskich. Poprzez żonę Mieszka, Rychezę, która w ten sposób mogła wraz z synem wyjechać do Niemiec, odesłał insygnia królewskie. Bezprym nie rządził jednak długo, nawet jednego roku, gdyż został zamordowany. Nic dziwnego, jego rządy opierały się na gwałcie i przemocy. Śmierć Bezpryma pozwoliła Mieszkowi powrócić do władzy. Porozumiał się z cesarzem i zgodził się, aby Polska została podzielona na trzy części: jedną z nich miał rządzić on sam, drugą - jego brat Otton, trzecią -stryjeczny brat Dytryk. W następnym roku (1033) umarł Otton. Mieszko zajął jego dzielnicę i usunął Dytryka z Polski. W ten sposób zjednoczył kraj, ale nie udało mu się odtworzyć stabilnych struktur władzy. Za jego czasów Polska straciła terytoria zdobyte przez Bolesława Chrobrego: Milsko, Łużyce, Grody Czerwieńskie, Morawy i Słowację. Wkrótce potem Mieszko zmarł, pozostawiając jedynego sukcesora - syna Kazimierza.
[442x600]