Теперь это выглядит так наивно. Но это единственное стихотворение на родном языке.

Ужо многа гадоу прайшло, як ты збiуся з дарогi.
З кожнай хвiлiнай усё болей нясмелыя крокi.
Дарэмныя пошукi сэнса жыцця.
Навошта у гэтай дрыгве з’явiлася я?

У сне па лабiрынту ты iдзешь
Скрозь цемру, шукаючы дзвер.
Свой страх забей i адрэж.
Я дапамагу табе, павер.

Чаму у тваiх вачах такi неспакой?
Не турбуйся, я усё роуна буду з табой.
Сярод маланак, сярод паветры.
Няужо нешта нам зробяць кiламетры?

Шаленыя думкi у дурной галаве:
Колькi гадзiн да свiтання? Адна цi дзве?
Колькi струхнела дзяцiнства малюнкау?
Колькi сонца яшчэ пацалункау?

Даражэнькi! Ты ж амаль нiчога не зразумеу!
Даруй жа мне гэты душэуны напеу.
Але ж у кахання няма мовы.
Бо калi яно памiрае, застаюцца толькi умовы,
А яшчэ забытыя цудоуныя словы.