У панядзелак здзейснілася мая даўняя-даўняя маара – паход з класам. САМІ. Без НІКАГО. ПЕРШЫ раз. Ааа… Канешне, “паходам” гэта даволі цяжка было назваць хутчэй “флэт аўтсайд”, але мара-та здзейснілася!

 Колькі нам забаранялі, колькі было “бацькі не згадзяцца”, “дырэктар не падпіша”, “ман’які нападуць – дзяўчат знасілуюць, хлопцаў пазабіваюць”… Але ж паехалі! Некаторыя (кхм, у тым ліку і я) наогул неафіцыйна ехалі (“Мам, я на шпацыр”) АЛЕ Ж ПАЕХАЛІ! Ыыы… ЯК я гэтага хацела! Але я і падумаць не магла, што будзе ТАК ФАЙНА!

 Спачатку адмянілі нашую электрычку. Грыб хуценька зганяла дамовілася з некім дзядзькам па тандэты правезці 15 чалавек у 12-ці мясцовай маршрутцы )) Потым былі 7 км пешшу з nn-й колькасцю пакетаў, заплечнікаў з ежай, страшэнна цяжкім мангалам, n кг шашлыку… )) Урэшце дайшлі да Дзянісавай дачы… Ой, што там было апісваць цяжка ))) Усе мяне ўжо ненавідзелі, што ўсё здымаю (“Грэчка, **ць, хопіць паліва!”) (а я ж яшчэ, сволач, спотайку)) Але зараз іржэм, як коні! )))

 Карацей… будзе, што ўспомніць лежачы ў труне у новым класе… эх… Не хачуууу!… Як я іх усіх люблюю!..

 Зы: Ну як так можа быць: два дні дагэтуль – дождж, два дні потым – дождж, а вось МЕНАВІТА ў панядзелак супірнадвор’е? Таму, што мы гэтага страшэнна хацелі ;)

  [640x480]