уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

ууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

ууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

уууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу

-----------------

когда воешь вслух, (протяжно, долго на одном дыхании произносишь звук "у"), и одновременно жмешь на букву у(время печатания дорожки=времени выхода воздуха из грудной клетки), становится легче, как будто ревёшь в ванной в полотенце.

вот интересно, через несколько лет я буду кусать локти, что не сказала ему вовремя о вновь нахлынувших чувствах и ругать себя за трусость? так ведь боязно сказать...а точнее получить ответ, тот или иной, (принятие или отвержение) по своей инициативе. Особенно, если уже сама 2 раза от человека уходила. А еще очень хочется думать, и видеть подтверждения этому, что ты не зря там над собой стараешься внутри, работаешь, растёшь, умнеешь, что этому человеку это тоже нужно. Т.е.е хочется его инициативы. Хочется, чтобы он вернул, а не чтобы сама вернулась. Очень страшно, что сработает та самая поговорка:когда мужчина не является инициатором. значит ему это самому не в первую очередь и надо! И вот начинаешь тогда думать, зачем же самой снова возвращаться, А он будет как бы принимать(хотя потом показывать и говорить, что серьезнее меня к отношениям относится), хотя снова я инициатор. 

Можно ли тут допускать, что он боится, не уверен в моей взаимности(это положительный честный парень-пупсик  ), поэтому так себя ведет, или это только мои надежды...

===

о. нихрена себе. слышу, как моя мама (скромняжка)) на кухне по телефону говорит своему другу с которым они ходят на выставки и в кино, что он безынициативный, и как ему следует себя вести. Нифига себе, она молодец какая :))