а ў мяне - чарговы эканамічны крызіс, плюс ваенкамат і ўсе яшчэ не здадзеныя хвасты...
жахліва.
і ў той жа час - нейкія дзіўныя адносіны з Аней, калі ад мяне застаецца толькі чакаць, чым гэта ўсе скончыцца, амаль не прымаючы ўдзел у прыняцці рашэнняў і без дзеянняў з майго боку. ага. праводзім доследы...

і не скажаш жа маці, што ў Мінск я еду за двумя рэчамі, я без Інэт прасторы дрэнна сябе адчуваю, калі ў прыдатак надвор'е сапсавалася і рабіць дома, акрамя чытання кніг, кручэння пояў абсалютна няма чаго. І сустракаючы Марфу, або Князя, якія так і наравілі палашчыцца, ў галаве адразу ж з'яўляўся адзін толькі твар, пабачыць які стала амаль дакучлівай ідэяй. а тое, што пабачыць яго я не смагу амаль тыдзень было б для мяне цяжкім іспытам.
Таму шлях ў Мінск быў для мяне абавязковым.
В колонках играет: Stary Olsa - Duda

LI 5.09.15