У чарговы раз наведваючы Трыпалтаўр, я такі вырашыў наведаць той самы дах, пра які усе ўжо затлумілі галаву.
Зноў-такі байкі пра недаступнасць і вельмі малую магчымасць туды трапіць.
І вось што я скажу - зноў вадзілі за нос.
Анічога цяжкага. галоўнае - думаць галавой, трымацца рукамі.
затое наверсе - тое, чаго ў гэтым будынку не хапала, тое чым ен пасаваў нават перад паркінгам скорай. Шмат прасторы, дзе можна знаходзіцца, не баючыся зваліцца, металічныя канструкыцыі, на якіх, пры жаданні можна сядзець і, самае галоўнае, вышыня і прастор, дзе анічога не перашкаджае глядзець за гарызонт, праз ўвесь горад.
В колонках играет: Леонид Фёдоров - Сын

LI 5.09.15