Тое, што на КЗТШ мы ездзілі стопам - вельмі вельмі спрыяла добраму настрою.
Даўно не было столькі добрага пазітыву.
Нават тое, што на трасе мы прастаялі каля паўтары гадзін, не перашкодзіла добраму настрою. Толькі што змерзлі, пакуль спынілася першая машына.
Адпачылі на схіле дарогі, пагрэліся на веснавым сонцы...
Паназіралі за калонай вайсковых машын з курсантамі, якія выконвалі марш-кідок.
Сэнс зводзіцца к таму, што курсанты ў машынах павінны з сухой пайкай праехаць некалькі сот кіламетраў бесперапынна. Вось і ездзілі курсанты, хлопцы і дзяўчыны гадоў, нашыя аднагодкі, ў машынах, з хуткасцю каля 40 км/г. туды-зваротна.
А мы глядзелі на іх. Большасць - с настолькі сумнымі тварамі, што станавілася іх шкада.
Два, ці тры чалавекі сігналілі нам і махалі ветліва рукамі.
Ў Жодзіна, на тэррыторыі завода, мы знайшлі сапрўдныя, жывыя кветкі.
Кветкі!!! У сакавіку!!!
маці-і-мачаха!!!
радасці - няма мяжы.
Потым - нас вез сапраўдны блазан!!! З сапраўднага цырку!!!! Вось гэта падзея, вось гэта да!.
шкада, што непрацяглы час. ўсяго толькі да мяжы горада.
потым - нас зноў віталі ваенныя машыны, махалі рукамі і ўсміхаліся курсанты..
Грэліся, сядзелі на трасе, жартавалі і смяяліся.
Пазітыў!.




LI 5.09.15