Теперь уже мой любимый армянский поэт Паруйр Севак "Ты"

"Ты"-две буквы всего.
"Ты"-простое местоименье.
Но делают эти буквы для меня
Владыкаю мира всего,
И я приникаю к тебе
всею землей весенней!..

"Ты"-две буквы всего.
"Ты"-коротких два звука.
Но странная сила в них и всевластная мания.
И я во рту ощущаю
Вкус поющего счастья,
И я унимаю разлуку,
И я обнимаю свиданье
И восстаю,отказываюсь выполнять приказы страдания!..

"Ты"-две буквы всего.
"Ты"-алфавит любви.
"Ты",-говорю тебе тревожно и влюблённо,
И поднимаюсь выше самого себя,
И дружу с героем погибшим
И с гением, ещё не рождённым!
"Ты"-всего лишь две буквы...
Но, как покидаешь меня ты,
Я как брошенный дом...
Осыпается штукатурка,
Боль,
Как моль,
Гнездится в стенах воровато,
И дождик точит крышу струйкою юркой...

"Ты"-две буквы всего.
"Ты"-простое местоименье.

ԴՈԻ

Դո՛ւ՝
երկու տառ,
Դո՛ւ՝
հասարակ մի դերանուն,
Եվ ընդամենն այդ քո երկու հատիկ տառով
Այս բովանդակ աշխարհին ես ինձ տեր անում...
Ու ես գարնան հողի ն՚ման
Քո կենսատու ջերմությանն եմ ընտելանում...


Դո՛ւ`
երկու տա՛ռ,
Եվ ահա ես
Երջանկութան համն ես զգում իմ բերանում,
Անջատամին ըմբերանում
Եվ թերանում եմ կատարել հրամանը տառապանքի...

Դո՛ւ՝
երկու տա՜ռ,
Ու ես, անգի՛ն,
Ինձանից ինքըս վերանում՝
Փոշիացած հերոսների
Ու ծնվելիք հանճարների
Դասակին եմ ընկերանում...

Դո՛ւ՝
երկու տա՛ռ,
Ու երբ հանկարծ
Թողնում ես ինձ ու հեռանում՝
Լքված տան պես ճեղք եմ տալիս,
Ծեփըս թափում, անտերանում,
Եվ կսկիծը, ցեցի նման,
Բույն Է դնում իմ սյուն՚ի մեջ,
Զեղունի մեջ ու գերանում...

Դո՛ւ՝
երկու տա՜ռ,
Դո՛ւ՝
հաստրա՜կ մի դերանուն...