начала разбирать своё муз.барахло... насобирала себя хламья на 30 Гб... всё собиралась прослушать и выкинуть ненужное....
вот с сегодняшнего дня приняла решение слушать по 10 муз.композиций.... и выкидывать то, что не в моём вкусе... (хотела сказать "хлам", но язык не повернулся, всё таки если музыка мне не нравится, это ещё не значит, что она плохая)

Вот это оставлю однозначно...
В колонках играет: Accept - Amamos La Vida

LI 3.9.25

Праааацыыыыыыы... ууууууууууууух...

але ўспомніўся мне зараз цудоўны выраз - "работа не волк, в лес не убежіт" (ён у мяне, дарэчы, недзе каля кампутару матляецца... выраз, у сэнсе... у сэнсе прыгожая паперка, на якой ён запісаны)...

і выключу я зараз кампутар.... нацягну слухачкі.... гучнасць зраблю памацней.... і буду глядзець на столь... слухаць, і глядзець на столь....
і напляваць мне сёння на тое, што ў мяне шмат неадкладнай працы....
Arbeit ist nicht Wolf...

LI 3.9.25

Сёння вырашылі ўсёй групай парадаваць фізрука, з'явіцца на яго пару (сё-ткі чалавек ажаніўся тры дні таму :))
Стаім каля раздзявальні, чакаем... А вунь і ён... здалёк бачыць нас.... не верыць сваім вачам... глядзіць на нас так, быццам мы не дзяўчынкі ў якіх ён выкладае фізкультуру, а іншаземцы якія з дзесяццю рукамі і чатырма нагамі :-) Падыходзіць.... "62-ая??? девушкі... мне хочется обнять вас і плакать"....

LI 3.9.25

Тры дзяўчынкі на тралейбусным прыпынку... Адна беленькая, другая цёмненькая, а трэцяя рыжая....
(1) - Хочу снег... чтобы он падал, падал, падал... кружілся....
(2) - Нет, лучше дождь.... дожжжждь.... каплі.... лужі... холодно і мокро...
(3) - Нет, нет, нет! Пусть будет солнце! Пусть будет тепло і сухо! Пусть будет хорошо...

LI 3.9.25

(мама) - У мяне сегодня трагедия... :(
(я) - Ну неужели ж опять кого-то замочили? :)
- Да, да так замочили, что даже не показали!
- ??? как ???
- Лукашенко отключил НТВ.
- Проект "ЛАД 2"? :) А мне так и всё равно с тех пор как отключили "Культуру"... теперь пусть хоть вообще телевизор вырубают...
...

LI 3.9.25

ставілі эксперымент: трэба было на адным кавалку дошкі напісаць тыя якасці характару, якіх табе не хапае, а на другой палове - якіх не хапае, на твой погляд, у акружаючых...

эксперымент атрымаўся... атрымаўся, таму што выкладчыца загадзя ведала, што мы напішам... На першай палове ззялі словы "решительность", "жесткость", "упорство", "твёрдость" і г.д., на другой - "доброта", "человечность", "доброжелательность", "внимание друг к другу", "искренность" і г.д. І так заўсёды.... у сабе мы хочам знайсці "жорсткія" якасці, мы лічам сябе занадта добрымі і мяккімі, але ў іншых нам якраз і не хапае гэтай мяккасці.... Парадокс...

LI 3.9.25

Сёння на рускай стылістыцы праходзілі выраз спачуванняў...

"Выражаем (примите наше) глубокое (искреннее) соболезнование (сочувствие) по поводу безвременной кончины... Разделяем Ваше горе (скорбь, потерю). Скорбим вместе в Вами"

вось і ўсё... тры радкі сухіх, нікому не патрэбных слоў... але інакш нельга... магчымыя варыянты ў дужках.... ніяк інакш...

Я не люблю выказваць спачуванні... (дый хто любіць?)... я не ўмею гэта рабіць... сказаць "пріміте моі соболезнованія" або "мне очень жаль" для мяне вельмі цяжка... не магчыма... я ніколі так не кажу.... я не магу так сказаць... Я заўсёды шукаю словы... словы, якія патрэбны менавіта гэтаму чалавеку... таму, да каго я звяртаюся.... я заўсёды іх шукаю... і амаль ніколі не знаходжу.......

сёння ўвесь дзень думала пра чалавека, якога, па сутнасці, я й не ведаю....

LI 3.9.25

Позні вячэрні званок той - дзіўна, але гэтак мне і сёння здаецца - прызначаўся, відаць, некаму іншаму... Вельмі блізкаму, патрэбнаму, хто мог чакаць яго, мог на яго спадзявацца, нарэшце, меў сяброўскае права пачуць гэты званок.
Але ён у той слотны, безнадзейна панылы вечар працяў цішыню адзіноты менавіта маіх сцен.
чытаць далей

Не ўразіла. Я чакала нечага большага.

LI 3.9.25

адвлякаюся ад працы над сайтам на дзве гадзіны... буду глядзець Кінга "Мёртвую зону"... абавязкова...
Не памятаю, не ведаю, адкуль у мяне такая ўпэўненасць, што гэта файнае кіно... дакладна, не глядзела... але аднекуль ведаю... ведаю, што хачу паглядзець, або пачытаць... хачу ўжо паўгода... і вось сёння... сёння пагляджу!
паглядзім...

LI 3.9.25

складзена з апошніх радкоў кожнай дзеі...
------------------
"Вось табе і ўсё. Усе шляхі закрыты.... Брыдка неяк, халодна... Бо каб хто расказаў усім – ганьба была б. А расказаць трэба. Самому... Халодна як!.. I не раскажу я ніколі, таму што не толькі ненавіджу, а і люблю яшчэ яго... Што ж рабіць?
<P ALIGN="CENTER">Пайшоў густы пульхны снег.
Халодна як. I дадому ісці не хочацца. Што там дома добрага?
<P ALIGN="CENTER">Снег ідзе і ідзе. Сяргей сядзіць, скурчыўшыся. З рэпрадуктара над галавой плыве нейкая сумная лёгкая мелодыя. А снег падае, падае, падае без канца.
-----------------------
Наташа. А я пагарджаю імі. Такія здаровыя фізічна і такія жабракі духам, з такой здохлай душой. Яны нічога не ўмеюць – ні працаваць, ні любіць, ні выхоўваць дзяцей, ні, нават, быць шчаслівымі, калі ў іх ёсць усё для шчасця. Яны толькі жанчыны... Не бачыць добрых людзей, усе ў іх дрэнныя, – брыдка чуць. А мэта – пральная і транты. Ды яшчэ любяць пагаварыць пра тое, як лепш зберагчыся, і скардзяцца на мужчын, якія разбэсціліся... Незразумела, няўжо за іх у турмах паміралі, на шыбеніцах? I такія людзі!
Вярыга. Не за іх, дачушка, а за цябе.
Наташа. Калі мне асабліва цяжка, я іду паглядзець на іхнія няшчасці, такія смешныя. I іду ад іх шчаслівая, радуюся, што я не такая. А магла ж быць такой, як крот. Бр-р-р!!!
Вярыга. Не будзь як крот, маленькая. Глядзі. I ніколі не праглядзі чалавека.
-----------------------
Павольна згасае святло. За акном, пушысты, сіні-сіні, падае снег.
-----------------------
Ганна. Нічога, усё міне. Зараз усё будзе добра. Яны пройдуць, гэтыя дні. Яны пройдуць. Яны вельмі-вельмі кароткія, гэтыя зімнія дні.
За акном падае снег.
<I><P ALIGN="CENTER">Заслона</I>
--------------------------
Караткевіч...
П.П. неяк сказаў, што Караткевіча можна цытаваць бясконца... сёння я з ім згодна...

LI 3.9.25