Это што, выпускной/последний звоног?

Машусик_-_дура, тю та ты шо кое-кому рано

последний звонок 9 класса LI 5.09.15

ахахахахахахахахаха аткой айнчег стройный!!!! прям муа што ли... ЗАБЕЙ НА НЕГО!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! что было то было! и перестань о нем писать... это реально глупо! ты не спала даже с ним! в чем херня-то?! нипанимаю...

Очень похоже... Только кое-кто не приследует высокие цели. Может быть поймёшь... Только я сомневаюсь! Сёння ўначы яна з'явілася да мяне, быццам жывая, быццам зусім не памерла. Ды так яно і было. Яна была ў сваёй мантыльі... Цёмна-блакітныя ў зелень, як марская вада, вочы глядзелі на мяне горка. I ледзь бачны быў ля скроні маленькі белы шнар, а ля ключыцы - другі. Дзіўна было, што яны зажылі. За ёю былі тысячы зор, але яна глядзела на мяне. Варухнуліся горкія вусны. - Нашто ты зрабіў гэта? - сказала яна ціха, і голас яе ляцеў нібы з глыбінь сусвету. - Што? - спытаў я, хоць ведаў усё. - Нашто выставіў мяне перад усімі? Ты не ведаеш, мне балюча пазнаваць сябе, бачыць на сабе позіркі людзей, бо тое, што аддаюць толькі каханаму, стала цяпер набыткам усіх. Як ты мог? Мне так страшна і так балюча. - I мне таксама, - сказаў я. - Але хіба невядомы мне жорсткі мастак не выставіў сваёй каханай у вобліку мілоскай Венеры... Яна таксама была жывая, і ёй страшна і балюча было бачыць сябе ў статуі... I скульптару было горш за яе, але іначай ён не мог. Ён ішоў праз знішчэнне яе маленькага асабістага гонару - да ўслаўлення яе вялікага гонару ў вяках. I ўжо не яна стаяла перад людзьмі, а сімвал Жанчыны. Яна маўчала, і зоры мігцелі за яе распушчанымі валасамі і ў іх. - Потым, каму да гэтага справа цяпер? - нечакана ўсміхнуўся я. - Каму справа да яе жывых пакут? I каму будзе справа да цябе праз тысячу год, жанчына? (с) Каласы пад сярпом тваім

Сёння ўначы яна з'явілася да мяне, быццам жывая, быццам зусім не памерла. Ды так яно і было. Яна была ў сваёй мантыльі... Цёмна-блакітныя ў зелень, як марская вада, вочы глядзелі на мяне горка. I ледзь бачны быў ля скроні маленькі белы шнар, а ля ключыцы - другі. Дзіўна было, што яны зажылі. За ёю былі тысячы зор, але яна глядзела на мяне. Варухнуліся горкія вусны. - Нашто ты зрабіў гэта? - сказала яна ціха, і голас яе ляцеў нібы з глыбінь сусвету. - Што? - спытаў я, хоць ведаў усё. - Нашто выставіў мяне перад усімі? Ты не ведаеш, мне балюча пазнаваць сябе, бачыць на сабе позіркі людзей, бо тое, што аддаюць толькі каханаму, стала цяпер набыткам усіх. Як ты мог? Мне так страшна і так балюча. - I мне таксама, - сказаў я. - Але хіба невядомы мне жорсткі мастак не выставіў сваёй каханай у вобліку мілоскай Венеры... Яна таксама была жывая, і ёй страшна і балюча было бачыць сябе ў статуі... I скульптару было горш за яе, але іначай ён не мог. Ён ішоў праз знішчэнне яе маленькага асабістага гонару - да ўслаўлення яе вялікага гонару ў вяках. I ўжо не яна стаяла перад людзьмі, а сімвал Жанчыны. Яна маўчала, і зоры мігцелі за яе распушчанымі валасамі і ў іх. - Потым, каму да гэтага справа цяпер? - нечакана ўсміхнуўся я. - Каму справа да яе жывых пакут? I каму будзе справа да цябе праз тысячу год, жанчына? (с) Каласы АААААААА!!! Что это??? мама дорогая, это что, белорусский язык?!?!? Никогда не встречала....Он еще круче украинского)))))

Машусик_-_дура, а то =)))) Мая родная мова

таг мило(с) ыыыыыыыыы